بررسی تأثیر استئوتومی پروگزیمال تیبیا در اصلاح شاخصهای امتداد اندام تحتانی در بیماران مبتلا به استئوآرتریت کمپارتمان مدیال زانو
نویسندگان
1 استادیار، گروه ارتوپدی، دانشکدهی پزشکی دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
2 دستیار، گروه ارتوپدی، دانشکدهی پزشکی دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
doi
چکیده
مقدمه: استئوتومی پروگزیمال تیبیا یکی از درمانهای جراحی بیماران مبتلا به استئوآرتریت تک کمپارتمان زانو است. از آن جایی که تاکنون در این رابطه مطالعهای بر روی جمعیت کشور انجام نشده است، تصمیم به انجام این مطالعه برای بررسی تأثیر استئوتومی پروگزیمال تیبیا در اصلاح Alignment اندام تحتانی با روشهای موجود، در بیماران کشورمان گرفتیم. روشها: این مطالعه یک کارآزمایی بالینی بود. معیار ورود به مطالعه ابتلا به استئوآرتریت خالص کمپارتمان مدیال زانو همراه با درد و ناراحتی زانو به همراه دفورمیتی واروس زانو بود. معیارهای خروج از مطالعه عدم مراجعهی بیمار برای کنترل یا عدم موافقت وی برای شرکت در مطالعه بود. نمونهگیری به صورت آسان (Convenient) انجام گردید. قبل از انجام عمل جراحی رادیوگرافی رخ استاندارد تمام طول اندام تحتانی (Alignment view) از اندام تحتانی مبتلا گرفته شد. پس از حدود دو ماه از عمل نیز با انجام یک Alignment view دیگر اندازهی جدید متغیرهای مورد مطالعه جمعآوری شد. اطلاعات به دست آمده توسط نرمافزار آماری SPSS مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. جهت آنالیز دادهها از آزمون آماری Paired t استفاده شد. یافتهها: میانگین زاویهی محور آناتومیکال اندام قبل از انجام عمل جراحی 4/3 ± 1/5 درجه واروس و بعد از عمل 4/3 ± 9/11 درجه والگوس بود (001/0 > P). میانگین زاویهی مکانیکال اندام قبل از انجام عمل 4/3 ± 6/12 درجه و بعد از عمل 5/3 ± 75/4 درجه بود (001/0 > P). نتیجهگیری: انجام عمل جراحی استئوتومی پروگزیمال تیبیا منجر بر اصلاح دفورمیتی و اصلاح شاخصهای Alignment اندام تحتانی میگردد. واژگان کلیدی: استئوتومی پروگزیمال تیبیا، استئوآرتریت زانو، دفورمیتی واروس