فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقدمه: پارکینسون یکی از شایع‌ترین بیماری‌های تخریب سیستم عصبی مرکزی است که بیشتر متمرکز بر گروه سنی سالمندان است. به دلیل گستردگی اختلالات و عوارض ناشی از این بیماری، مبتلایان به آن با مشکلات زیادی رو به رو می‌شوند. برخی از این مشکلات عبارت از دشواری در راه رفتن، گام برداشتن، تغییر جهت دادن، جابه‌جایی، عدم تعادل و قامت خمیده می‌باشد که بر اعمال روزانه‌ی بیماران مانند نشستن و برخاستن، لباس پوشیدن و بهداشت فردی تأثیر منفی دارد. هدف از این پژوهش، بررسی اثر یک دوره برنامه‌ی تمرینی ورزش در آب بر تعادل بیماران مبتلا به پارکینسون بود. روش‌ها: تحقیق حاضر از نوع نیمه تجربی و پیش‌آزمون- پس‌آزمون با گروه شاهد بود. جامعه‌ی آماری این تحقیق را کلیه‌ی بیماران مبتلا به پارکینسون مراجعه کننده به مطب متخصصین مغز و اعصاب شهر اصفهان تشکیل دادند. تعداد 20 زن مبتلا به پارکینسون به صورت هدفمند و داوطلبانه انتخاب شدند و سپس به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (10 بیمار) و شاهد (10 بیمار) قرار گرفتند. آزمودنی‌های گروه ورزش‌درمانی در آب به مدت هشت هفته، هر هفته سه جلسه‌ی 60 دقیقه‌ای به انجام فعالیت در آب پرداختند، در حالی که بیماران گروه شاهد در این مدت فقط پی‌گیری شدند و جز درمان‌های دارویی، هیچ فعالیت بدنی مؤثری را تجربه ننمودند. در ابتدا و انتهای دوره، تعادل بیماران توسط مقیاس تعادلی Berg ارزیابی شد. داده‌ها با استفاده از آزمون ANCOVA در سطح 05/0 > P مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته‌ها: در این مطالعه بهبود معنی‌داری در نمرات تعادل گروه تجربی نسبت به پیش از دوره‌ی تمرینی یافت شد (05/0 > P)، در حالی که در گروه شاهد تغییر معنی‌داری مشاهده نشد (05/0 P ≥). در مقایسه با گروه شاهد، نمرات تعادل گروه تجربی پس از هشت هفته ورزش ‌درمانی در آب افزایش معنی‌داری نشان داد. نتیجه‌گیری: نتایج نشان داد که ورزش‌درمانی در آب می‌تواند به عنوان یک روش درمانی مفید و مؤثر در جهت بهبود تعادل و به دنبال آن بهبود در عملکرد روزانه‌ی بیماران مورد استفاده قرار گیرد. واژگان کلیدی: بیماری پارکینسون، ورزش در آب، تعادل