هپاتیت A در کودکان خیابانی اصفهان
نویسندگان
1 کارشناس پژوهشی، مرکز تحقیقات بیماریهای عفونی و گرمسیری، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان،اصفهان، ایران
2 متخصص پزشکی اجتماعی، مرکز تحقیقات بیماریهای عفونی و گرمسیری، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
3 مسؤول فنی آزمایشگاه، مرکز تحقیقات بیماریهای عفونی و گرمسیری، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
4 کاردان علوم آزمایشگاه، مرکز تحقیقات بیماریهای عفونی و گرمسیری، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
5 دانشیار، مرکز تحقیقات عفونتهای بیمارستانی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
doi
چکیده
مقدمه: کودکان خیابانی، هم به دلیل شرایطی که سبب این نوع زندگی شده است و هم به عنوان نتیجهی مستقیم زندگی در خیابان، بیشتر در خطر مرگ و میر و ابتلا به بیماری میباشند. هپاتیت A یکی از بیماریهایی است که سلامت این گروه را تهدید مینماید. هدف از مطالعه، تعیین شیوع آلودگی به هپاتیت A و عوامل خطر مرتبط در کودکان خیابانی شهر اصفهان در سال 86-1384 بود. روشها: 348 کودک خیابانی 18-7 ساله طی یک مطالعهی مقطعی بررسی شدند. برای هر کدام یک پرسشنامهی دموگرافیک و عوامل خطر تکمیل گردید و از نظر آنتیبادی علیه هپاتیت A (HAV-Ab) بررسی شدند. از نرمافزار SPSS نسخهی 15 و آزمونهای 2χ و Student-t برای تجزیه و تحلیل دادهها استفاده شد و 05/0 > P از نظر آماری معنیدار تلقی گردید. یافتهها: نمونهها شامل 228 (5/65 درصد) پسر و 120 (5/34 درصد) دختر با میانگین سنی 34/3 ± 97/12 سال بودند. 55 نفر (8/15 درصد) روابط جنسی داشتند و 13 نفر (7/3 درصد) مصرف مواد مخدر را گزارش کردند. HAV-Ab در 318 نفر (4/91 درصد) مثبت بود که مثبت شدن آن با جنس، سطح تحصیلات، قومیت، رابطهی جنسی و مصرف مواد مخدر ارتباط آماری معنیداری داشت. نتیجهگیری: شیوع HAV-Ab مثبت، 9 برابر گروه همسالان در جمعیت عمومی استان اصفهان بود. در این گروه، برنامههای آموزشی و دسترسی به امکانات و خدمات بهداشتی باید در نظر گرفته شود. واژگان کلیدی: کودکان خیابانی، هپاتیت A، ایران