فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقدمه: یکی از مسایل اصلی قابل توجه در مورد Streptococcus pneumoniae (S. pneumoniae) ظهور مقاومت نسبت به آنتی‌بیوتیک‌ها به ویژه پنی‌سیلین است. هدف از این پژوهش ارزیابی نقش ژن‌های متصل شونده به پنی‌سیلین در مقاومت به پنی‌سیلین در سویه‌های S. pneumoniae جدا شده از بخش مراقبت‌های ویژه بود. روش‌ها: این پژوهش یک بررسی مقطعی-توصیفی بود که بر روی 62 سویه‌ی مشکوک به S. pneumoniae جدا شده از بیماران بستری در بخش‌های مراقبت‌های ویژه بیمارستان‌های نمازی و شهید فقیهی شیراز از سال 1388 تا 1389 انجام شد. در ابتدا کلنی‌های مشکوک با استفاده از تست‌های فنوتیپی و بیوشیمیایی تعیین هویت مقدماتی شدند. تأیید سویه‌های جداسازی شده بر اساس وجود ژن lytA انجام گرفت. مقاومت آنتی‌بیوتیکی با استفاده از روش استاندارد دیسک دیفیوژن CLSI (Clinical and laboratory standard institute) انجام شد. مقاومت مولکولی نسبت به پنی‌سیلین با استفاده از پرایمرهای اختصاصی ژن‌های pbp1a (Penicillin-binding protein 1a)، pbp2b (Penicillin-binding protein 2b) و pbp2x (Penicillin-binding protein 2x) انجام شد. یافته‌ها: از مجموع نمونه‌های مورد بررسی، در 50 مورد (64/80 درصد) S. pneumoniae با استفاده از آزمون Polymerase chain reaction (PCR) تأیید گردید. از S. pneumoniae‌های جدا شده، 20 سویه (40 درصد) نسبت به پنی‌سیلین حساس، 10 سویه (20 درصد) نیمه حساس و 20 سویه (40 درصد) مقاوم بودند. در ارزیابی سویه‌های نیمه حساس و مقاوم 6 مورد (20 درصد) دارای ژن pbp1a و 1 مورد (33/3 درصد) ژن pbp2x بودند. ژن pbp2b در هیچ کدام از سویه‌ها شناسایی نشد. نتیجه‌گیری: به‌دلیل فراوانی اندک ژن‌های مقاومت pbps ارزیابی سایر مکانیسم‌های مولکولی مقاومت به پنی‌سیلین پیشنهاد می‌گردد. واژگان کلیدی: Streptococcus pneumoniae، مقاومت به پنی‌سیلین، پروتئین باند شونده به پنی‌سیلین