فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقدمه: بی‌تحرکی و عدم فعالیت بدنی خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی عروقی، دیابت، پر فشاری خون و انواع دیگری از بیماری‌ها را افزایش می‌دهد و فعالیت و ورزش منظم می‌تواند بسیاری از این عوامل خطرزا را تعدیل کند. هدف ما در این مطالعه، بررسی اثر تمرین مقاومتی بر سطح پلاسمایی برخی عوامل مؤثر بر آنژیوژنز شامل نیتریک اکساید (Nitric oxide یا NO)، فاکتور رشد اندوتلیال عروقی (Vascular endothelial growth factor یا VEGF) و گیرنده‌ی نوع 1 VEGF (Vascular endothelial growth factor receptor 1 یا VEGFR1) در رت‌های نر سالم می‌باشد. روش‌ها: مطالعه‌ی حاضر به صورت تجربی بر روی 20 موش صحرایی نر نژاد ویستار انجام شد. حیوانات به طور تصادفی به دو گروه تحت تمرین و شاهد تقسیم شدند. به موش‌های گروه تمرین به مدت 4 هفته تمرین مقاومتی داده شد که شامل بالا رفتن از یک ستون یک متری بود که با اضافه کردن وزنه به دم موش‌ها انجام شد. تمرینات 3 روز در هفته و یک روز در میان انجام و پس از 48 ساعت از آخرین جلسه‌ی تمرین، نمونه‌گیری خون انجام شد و سطح پلاسمایی NO، VEGF و VEGFR1 اندازه‌گیری گردید. یافته‌ها: سطح پلاسمایی NO در گروه تمرین با گروه شاهد تفاوت معنی‌داری نداشت (05/0 < P). سطح VEGF پلاسما در گروه شاهد و تمرین کرده به ترتیب 74/3 ± 73/142 و 1/5 ± 5/144 پیکوگرم در میلی‌لیتر بود و معنی‌داری نبود (05/0 < P). سطح پلاسمایی VEGFR1 نیز بین دو گروه تفاوت معنی‌داری نداشت. همچنین تمرین مقاومتی نتوانست نسبت VEGF به VEGFR1 را تغییر دهد (05/0 < P). نتیجه‌گیری: به نظر می‌رسد تمرینات مقاومتی اثری بر سطح پلاسمایی عوامل مؤثر بر آنژیوژنز شامل NO، VEGF و VEGFR1 حداقل در حیوانات سالم ندارند که دلایلی مانند زمان تمرین، شدت آن و همچنین زمان نمونه‌گیری می‌توانند بر نتایج مؤثر باشند. قضاوت در خصوص اثر تمرین مقاومتی بر آنژیوژنز در عضله‌ی اسکلتی نیاز به مطالعات بیشتری دارد. واژگان کلیدی: تمرین مقاومتی، نیتریک اکساید، فاکتور رشد اندوتلیال عروقی، آنژیوژنز