بررسی عوامل مؤثر بر توسعه کشت سویا در استان گلستان

نویسندگان
doi
10.30490/aead.2002.132299
چکیده

براساس آمارهای رسمی تولید روغن های خوراکی از منابع داخلی، تنها کمتر از ۱۰ درصد نیاز مصرفی کشور را تأمین می کند و لذا همه ساله مقادیر چشمگیری چربی و روغن خوراکی خام و آماده با صرف هزینه های ارزی در خور توجهی وارد کشور می شود. با توجه به ضرورت و اهمیت افزایش تولید دانه های روغنی بررسی و شناخت عوامل اقتصادی، اجتماعی و فنی مؤثر بر فرایند تصمیم گیری کشاورزان در کشت و عرضه محصولات یاد شده از اهمیت خاصی برای نظام برنامه ریزی و سیاستگذاری بخش کشاورزی برخوردار است. تحقیق حاضر تلاشی در این راستاست و به منظور شناسایی عوامل تعیین کننده توسعه کشت سویا با استفاده از روش تحلیل اقتصاد سنجی (مدل توبیت) و داده های مقطعی سال زراعی ۱۳۷۸-۷۹ در استان گلستان، به عنوان مهمترین منطقه کشت و تولید دانه های روغنی کشور انجام شده است. نتایج تحقیق گویای آن است که عواملی نظیر اندازه مزرعه تجربه کشاورز فاصله مزارع از شرکت توسعه کشت دانه های روغنی داشتن ماشین آلات کشاورزی بروز عارضه اختلال در غلافیندی، درصد افت تعیین شده برای محصول سویای تحویل و نوع مالکیت منابع آبی مزرعه از مهمترین عوامل تعیین کننده توسعه کشت سویا در این منطقه به شمار می روند. در این تحقیق متناسب با یافته های آن، پیشنهادهایی برای کاربری در سیاستگذاری بخش کشاورزی و بویژه در راستای توسعه کشت محصول سویا ارائه شده است.