فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقدمه: پارگی رباط متقاطع قدامی شایع‌ترین آسیب شدید زانو است. به دنبال پارگی کامل رباط متقاطع قدامی روسکولاریزاسیون ناکافی موجب عدم بهبود رباط می‌شود، در نتیجه بازسازی رباط متقاطع قدامی لازم است. در مورد درمان مناسب این ضایعه توافق نظر همگانی وجود ندارد. بیشترین روشی که امروزه زیاد استفاده می‌شود، استفاده از تاندون پتلا و تاندون‌هامسترینگ برای بازسازی رباط متقاطع قدامی می‌باشد. هدف مطالعه‌ی حاضر تعیین و مقایسه‌ی نتایج بازسازی رباط متقاطع قدامی به دو روش استفاده از تاندون پتلا و تاندون همسترینگ در بیماران بود.روش‌ها: این مطالعه‌ یک کارآزمایی بالینی آینده‌نگر بود که بر روی 50 بیمار 20 تا 35 ساله‌ی مبتلا به پارگی رباط متقاطع قدامی که از تاریخ مهر 1387 لغایت مهر 1388 تحت عمل جراحی قرار گرفته بودند، انجام شد. بیماران به صورت تصادفی به دو گروه 25 نفری تقسیم شدند. بیماران گروه اول با استفاده از تاندون پتلا و گروه دوم با استفاده از روش همسترینگ مورد درمان قرار گرفتند و 2، 4، 6 و 9 ماه بعد از عمل جراحی معاینه‌ی مجدد شدند. اطلاعات شامل مشخصات بیمار، میزان ROM (Range of motion) زانو، زمان برگشتن به سر کار و فعالیت‌های ورزشی، میانگین نمره‌ی درد جلوی زانو و جابجایی در پلان قدامی-خلفی و پلان مدیولترال زانو بود ثبت شد. داده‌ها توسط آزمون Student-t و Mann-Whitney تجزیه و تحلیل گردید.یافته‌ها: در این مطالعه 50 بیمار (49 مرد و 1 زن) با میانگین سنی کلی 5/4 ± 6/26 سال، شرکت داشتند. میانگین VAS (Visual analogue scale) در دو گروه تفاوت معنی‌دار، میانگین ROM زانو، میانگین امتیاز جابجایی پلان قدامی-خلفی و مدیولترال و زمان بازگشت به فعالیت در زمان‌های مختلف تفاوت معنی‌داری نداشت.نتیجه‌گیری: با توجه به این که درد از عوارض شناخته شده‌ی بعد از این نوع اعمال جراحی می‌باشد و پایین بودن میانگین آن در گروه همسترینگ که از نظر آماری معنی‌دار بود، شاید بهتر است به عنوان روش انتخابی در نظر گرفته شود.