بررسی ژن pncA با استفاده از روشهای PCR-RFLP و Allele-Specific-PCR در افتراق مایکوباکتریوم بوویس از مایکوباکتریوم توبرکلوزیس
نویسندگان
1 مرکز تحقیقات مایکوباکتریولوژی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران
2 دانشیار، گروه میکروبیولوژی پزشکی، مرکز تحقیقات مایکوباکتریولوژی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران
3 کارشناس ارشد، مرکز تحقیقات مایکوباکتریولوژی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران
4 دانشجوی کارشناسی ارشد میکروبیولوژی، گروه زیست شناسی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم و تحقیقات تهران و مرکز تحقیقات مایکوباکتریولوژی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران
5 دانشیار، گروه میکروبیولوژی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد شهریار، تهران، ایران
6 کارشناس، مرکز تحقیقات مایکوباکتریولوژی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران
7 استاد، پژوهشکدهی سل و بیماریهای ریوی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران
8 استاد، پژوهشکدهی سل و بیماریهای ریوی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی، تهران، ایران
doi
چکیده
مقدمه: مایکوباکتریوم بوویس به عنوان عامل سل مزمن گاوی به صورت موردی انسان را نیز درگیر میکند. یک موتاسیون منحصر به فرد در نقطهی 169(G←C) ژن pncA در مایکوباکتریوم بوویس آن را از مایکوباکتریوم توبرکلوزیس متمایز میکند. استفاده از روش PCR-RFLP برای اولین بار در این تحقیق در جدا سازی این دو ارگانیسم مورد استفاده قرار گرفت.روشها: این مطالعه بر روی 98 بیمار مبتلا به سل با بررسی میکروسکوپی، همراه با کشت و آنتیبیوگرام انجام شد. در قدم بعد، با استفاده از روشهای Allele-specific PCR و PCR-RFLP تغییر نوکلئوتید 169 ژن pncA مورد بررسی قرار گرفت و همچنین نتایج حاصل با Spoligotyping مقایسه شد.یافتهها: از میان نمونههای مورد بررسی، با روش آنتیبیوگرام 28 نمونه (57/28 درصد) مقاوم، 54 نمونه (1/55 درصد) حساس به پیرازینامید و 16 نمونه (23/16 درصد) فاقد رشد بودند. از 28 نمونهی مقاوم، 3 نمونه (1/3 درصد) با روشهای کلاسیک مایکوباکتریوم بوویس تشخیص داده شدند. با روشهای مولکولی از 98 نمونه، 95 نمونه (93/96 درصد) مایکوباکتریوم توبرکلوزیس و 3 نمونه (06/3 درصد) م.بوویس تشخیص داده شدند. مقایسهی روشهای Allele-specific PCR و PCR-RFLP با حساسیت و ویژگی 100 درصد با نتایج Spoligotyping انطباق داشتند.نتیجهگیری: نتایج این تحقیق نشان داد که فراوانی مایکوباکتریوم بوویس در جمعیت ایرانی با فراوانی 1/3 درصد، بالاتر از میانگین موارد بررسی شدهی پیشین است (5/0 تا 1 درصد). همچنین نشان داد که روش Allele-specific PCR به علت ارزانتر وسریعتر بودن روش انتخابی است و روش PCR-RFLP به منظور پیشگیری از عدم تطبیقهای احتمالی در Allele-specific PCR میتواند جایگزین مناسبی باشد.
