تأثیر 12 هفته تمرین هوازی بر ترکیب بدن و سطح سرمی هموسیستئین و CRP در زنان چاق
نویسندگان
1 استادیار، گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکدهی تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد خوراسگان ، اصفهان، ایران
2 دانشیار، گروه فیزیولوژی ورزشی، دانشکدهی تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران
3 استاد، گروه اطفال، دانشکدهی پزشکی، مرکز تحقیقات ارتقای سلامت کودکان، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
doi
چکیده
مقدمه: مطالعات اپیدمیولوژیک نشان میدهند که افزایش سطوح سرمی هموسیستئین و پروتئین واکنش دهندهی C (C-reactive protein یا CRP) به طور مستقل با خطر بیماریهای قلب و عروق همراه است. هدف از پژوهش حاضر، تعیین تأثیر 12 هفته تمرین هوازی بر سطوح سرمی هموسیستئین و CRP در زنان چاق بود.روشها: تعداد 20 دانشجوی زن چاق با شرایط سنی و وزنی مشابه به صورت هدفمند انتخاب شدند و سپس به طور تصادفی در دو گروه شاهد و تجربی قرار گرفتند. سپس گروه تجربی تحت تأثیر یک برنامهی تمرین هوازی شامل دویدن روی تردمیل با شدت 75-60 درصد حداکثر ضربان قلب به مدت 45-30 دقیقه، 3 جلسه در هفته و به مدت 12 هفته قرار گرفتند؛ در حالی گروه شاهد هیچ مداخلهای دریافت نکردند و تنها پیگیری شدند. متغیرهای وزن، درصد چربی، شاخص تودهی بدنی (Body mass index یا BMI)، نسبت دور کمر به دور لگن (Waist to hip ratio یا WHR) با استفاده از دستگاه تجزیه و تحلیل ترکیب بدنی و سطوح هموسیستئین و CRP پلاسما در حالت ناشتا با استفاده از روش الیزا قبل و بعد از مداخله در هر دو گروه اندازهگیری شدند. به منظور مقایسهی درون گروهی از آزمون آماری Paired-t و برای مقایسهی بین گروهها از آزمون کوواریانس استفاده شد.یافتهها: میانگین سنی دانشجویان در هر دو گروه 5 ± 25 سال بود. میانگین وزن گروه شاهد 18/3 ± 58/93 کیلوگرم و درصد چربی آنها 90/1 ± 50/44 بود. میانگین وزن در گروه تجربی 32/5 ± 18/96 کیلوگرم و درصد چربی آنها 03/2 ± 59/44 بود. نتایج کاهش معنیداری در شاخصهای وزن، درصد چربی، BMI، WHR، سطوح هموسیستئین و CRP گروه تجربی بعد از 12 هفته تمرین هوازی را نشان داد. همچنین، در پایان 12 هفته تمرین، شاخصهای وزن، درصد چربی، BMI، WHR و سطوح هموسیستئین و CRP در گروه تجربی به طور معنیداری کمتر از گروه شاهد بود.نتیجهگیری: طبق نتایج تحقیق، یک برنامهی 12 هفتهای تمرین هوازی منظم با شدت متوسط که ظرفیت عضلهی اسکلتی را برای استفاده از چربیها افزایش میدهد، میتواند نقش مهمی در کنترل وزن افراد چاق و کاهش عوامل خطر قلبی– عروقی داشته باشد.