فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقدمه: یکی از مسمومیت‌های شایع پزشکی که در سال‌های اخیر بیشتر مشاهده می‌شود، مسمومیت با داروهای ضد تشنج جدید از قبیل لاموتریژین، سدیم والپرات، توپیرامات و گاباپنتین به تنهایی یا همراه با داروهای دیگر، است. این مطالعه با هدف بررسی مسمومیت با این داروها، علایم بالینی، مدت بستری و نیز بروز پیامد به دنبال این مسمومیت‌ها طراحی شد.روش‌ها: این مطالعه یک مطالعه‌ی توصیفی-تحلیلی از نوع مقطعی بود. نمونه‌گیری به روش آسان از بین مسمومین بستری در بخش مسمومین بیمارستان نور که با چهار داروی مذکور مسموم شده بودند، انجام شد. در این مطالعه نیاز به اینتوباسیون، اتصال به ونتیلاتور و پنومونی آسپیراسیون به عنوان پیامد در نظر گرفته شدند. داده‌های جمع‌آ‌وری شده، با استفاده از SPSS نسخه‌ی 17 و آزمون‌های Student-t، ANOVA و regression Logistic تجزیه تحلیل گردید.یافته‌ها: فراوانی مسمومیت با سدیم والپرات نسبت به لاموتریژین، توپیرامات و گاباپنتین بیشتر بود. میانگین سنی بیماران در مسمومیت با چهار دارو 74/9 ± 67/27 سال بود. فراوانی مسمومیت در گروه سنی 45-16 سال بیشتر از بقیه گروه‌های سنی بود. فراوانی مسمومیت با داروهای ضد تشنج بر حسب جنس اختلاف معنی‌داری نداشت (15/0P = ). در مسمومیت با سدیم والپرات پیامد با جنس، تشنج، علایم قلبی و علایم تنفسی ارتباط داشت؛ به طوری که این موارد پیامد را به سمت بدتر که همان پیدایش عارضه بود، سوق داد. یک مورد مرگ در مسمومیت با سدیم والپرات در جنس مرد اتفاق افتاد. در مسمومیت با لاموتریژین تشنج پیامد را به سمت عارضه سوق داد.نتیجه‌گیری: میانگین سنی بیماران 67/27 سال بود که شاید به دلیل استفاده‌ی بیشتر این داروها در گروه‌های سنی جوان‌تر می‌باشد.. در مورد سدیم والپرات و لاموتریژین  بهبودی با عارضه (نیاز به اینتوباسیون، اتصال به ونتیلاتور و پنومونی آسپیراسیون) با این دو دارو بیشتر بود که این امر می‌تواند با نیمه عمر داروها و اثری که داروها روی سیستم عصبی مرکزی و مرکز تنفسی دارند، ارتباط داشته باشد.