تأثیر کارنیتین بر دیسلیپیدمی و آنمی در بیماران همودیالیزی
نویسندگان
1 دستیار، گروه داخلی، دانشکدهی پزشکی و کمیتهی تحقیقات دانشجویی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
2 پژوهشگر، مرکز تحقیقات بیماریهای کلیوی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
3 دستیار، گروه طب اورژانس، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران، ایران
4 پزشک، مؤسسهی تحقیقاتی پورسینای حکیم، اصفهان، ایران
5 دانشیار، مرکز تحقیقات بیماریهای کلیوی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
6 استادیار، مرکز تحقیقات بیماریهای کلیوی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
7 استادیار، گروه طب اورژانس، بیمارستان سینا، دانشگاه علوم پزشکی تهران،تهران، ایران
doi
چکیده
مقدمه: فقدان کارنیتین یک مشکل شایع در بیماران تحت همودیالیز است که در ایجاد و پیشرفت دیسلیپیدمی، آنمی و کاهش سلامت عمومی این بیماران دخیل است. در این مطالعه اثر مکمل خوراکی ال-کارنیتین بر پروفایل لیپید، آنمی و کیفیت زندگی بیماران تحت همودیالیز بررسی شد.روشها: این کارآزمایی بالینی تصادفی و کنترل شده با پلاسبو بر روی بیماران تحت همودیالیز مداوم و مبتلا به دیسلیپیدمی انجام شد. بیماران در گروه مداخله (24 نفر) روزانه 1 گرم ال-کارنیتین را به صورت 500 میلیگرم 2 بار در روز و بیماران گروه دارونما (27 نفر) به طور مشابه پلاسبو مصرف کردند. غلظت تریگلیسیرید، کلسترول تام، لیپوپروتئین با غلظت بالا (HDL یا High density lipoprotein)، لیپوپروتئین با غلظت پایین (LDL یا Low density lipoprotein) و هموگلوبین، دوز دریافتی اریتروپویتین و کیفیت زندگی (پرسشنامهیSF-36 ) در ابتدای مطالعه، و سپس هفتههای 8 و 16 اندازهگیری شد.یافتهها: در پایان مطالعه، غلظت تریگلیسرید به طور معنیداری کاهش داشت. غلظت HDL و هموگلوبین در گروه کارنیتین به طور معنیداری افزایش داشت در حالی که تغییرات معنیداری در گروه دارونما دیده نشد. کاهش غلظت کلسترول در گروه کارنیتین معنیدار نبود. تغییر معنیداری در غلظت LDL در هیچ گروهی دیده نشد. دوز اریتروپویتین در هر دو گروه کارنیتین و دارونما به طور معنیداری کاهش داشت. در هیچ یک از دو گروه مورد مطالعه بهبودی در کیفیت زندگی مشاهده نشد.نتیجهگیری: در بیماران تحت همودیالیز مداوم، مکمل خوراکی ال-کارنیتین اثرات مفید قابل توجهی بر پروفایل لیپید دارد. همچنین، مکمل ال-کارنیتین میتواند باعث افزایش هموگلوبین و متعاقب آن کاهش دوز مورد نیاز اریتروپویتین شود، با این وجود، اثر قابل توجهی بر کیفیت زندگی بیماران ندارد.