کمخونی و عوامل مؤثر بر آن در خودکشی با مسمومیت عمدی
نویسندگان
1 دانشیار، گروه بیهوشی و مرکز پژوهشهای توکسیکولوژی بالینی، بخش مسمومین بیمارستان نور و حضرت علی اصغر، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی
2 دانشیار فارماکوتراپی، مرکز پژوهشهای توکسیکولوژی بالینی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
3 پزشک عمومی، بخش مسمومین بیمارستان نور و حضرت علی اصغر، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
doi
چکیده
مقدمه: یکی از شایعترین روشهای خودکشی مسمومیت عمدی میباشد. ارتباط کمخونی با بعضی از بیماریهای روانی و نیز ارتباط بیماریهای روانی با خودکشی پیش از این مشخص شده است، اما با توجه به عدم در دسترس بودن مطالعهای در خصوص اثر کمخونی بر خودکشی (مسمومیت عمدی)، این مطالعه جهت بررسی این اثر انجام گرفت. روشها: این مطالعه یک مطالعهی مقطعی به صورت توصیفی– تحلیلی بود که در بخش مسمومین مرکز آموزشی درمانی نور و حضرت علی اصغر (س) انجام گرفت. در این مطالعه 601 بیمار با تشخیص مسمومیت عمدی (خود کشی) بررسی شدند. دادههای حاصل با استفاده از آزمون 2χ و رگرسیون لوجستیک مورد بررسی قرار گرفتند. یافتهها: شیوع کمخونی در بیماران مورد بررسی 8/33 درصد بود. کمخونی در بیماران با توجه به سن، جنس و وجود اختلال دو قطبی اختلاف معنیداری را نشان داد. آزمون رگرسیون لوجستیک نشان داد که شانس خودکشی در بیماران خانم با کمخونی بیشتر از آقایان با کمخونی بود (022/0 = P). ریسک مسومیت عمدی در بیماران با کمخونی و اختلال دو قطبی 32/2 برابر بیماران با کمخونی و بدون اختلال دو قطبی بود (01/0 = P). با افزایش سن بیماران تا سن 60 سالگی کمخونی سبب افزایش مسمومیت عمدی میشد. نتیجهگیری: جنسیت، سن و وجود اختلال دو قطبی از فاکتورهای مؤثر و در ارتباط با کمخونی در بیماران با مسمومیت عمدی (خودکشی) میباشند.