فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقدمه: مالاریا مهم‌ترین بیماری انگلی در جهان است. سالیانه 300 تا 500 میلیون نفر به این بیماری مبتلا می‌شوند و از این تعداد 1 میلیون کشته بر جای می‌ماند. در برنامه‌ی کنترل مالاریا در سال 1950، استان اصفهان نیز تحت پوشش قرار گرفت و در سال 2003، سازمان بهداشت جهانی اصفهان را در رتبه‌ی ششم بعد از سیستان و بلوچستان، هرمزگان، کرمان، فارس و تهران قرار داد. لذا بررسی اپیدمیولوژیک مالاریای منطقه از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است.روش‌ها: این مطالعه یک مطالعه‌ی مقطعی بود. جامعه‌ی مورد بررسی، کلیه‌ی مراجعه‌کنندگان به مراکز بهداشتی-درمانی در سال‌های 1383 تا 1388 بودند که از نظر  مالاریا مثبت تشخیص داده شده بودند و روش نمونه‌گیری غیر تصادفی آسان بود.یافته‌ها: از مجموع 726 بیمار 5/93 درصد را مردان و 5/6 درصد را زنان تشکیل می‌دادند. میانگین سنی بیماران 9/9 ± 9/25 سال بود. در 6/94 درصد گونه‌ی غالب انگل پلاسمودیوم ویواکس بود. بیش‌ترین موارد بیماری مربوط به سال 1384 با 5/33 درصد و کم‌ترین آن مربوط به سال 1388 با 8/5 درصد بود. هم‌چنین بیش‌ترین موارد ابتلا مربوط به خرداد ماه بود. مهاجرین افغانی 91 درصد بیماران را به خود اختصاص داده، بیماران ایرانی 8/2 درصد و بیماران تبعه‌ی سایر کشورها 6/5 درصد بودند. 9/47 درصد پس از درمان بهبود یافته، 4/5 درصد تحت درمان بودند و از پیش‌آگهی بیماری در 339 نفر (7/46 درصد) اطلاعی در دست نبود.نتیجه‌گیری: با توجه به شرایط آب و هوایی، وجود گونه‌های پشه‌ی آنوفل از نوع ماکولی‌پنیس، سوپرپیکتوس و ساکارووی و مهاجرت کنترل نشده‌ی افاغنه، امکان به وجود آمدن کانون‌های جدید مالاریا و بروز اپیدمی ‌در اصفهان وجود دارد. لذا می‌توان با کنترل ورود و ممانعت از مهاجرت بی‌رویه، بیماریابی فعال و درمان به موقع و کامل بیماران از ایجاد کانون‌های جدید بیماری در منطقه جلوگیری کرد.