بررسی میزان رضایتمندی کارورزان رشتهی پزشکی از کیفیت آموزش بالینی در دورهی طب اورژانس در دانشگاه علوم پزشکی اصفهان
نویسندگان
1 استادیار، گروه طب اورژانس، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
2 دانشجوی پزشکی، دانشکدهی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
doi
چکیده
مقدمه: طب اورژانس به دلایلی همچون حجم بالای بیماران مراجعه کننده، بد حال بودن و بحرانی بودن وضعیت بسیاری از این بیماران و تنوع شکایات بیماران مراجعه کننده نیاز به توجه ویژهای در امر آموزش دارد. با در نظر گرفتن استقرار گروه طب اورژانس در دانشگاه علوم پزشکی اصفهان از دو سال قبل و اجباری شدن دورهی طب اورژانس جهت کارورزان، این مطالعه جهت ارزیابی کیفیت آموزش ارائه شده به کارورزان در بخش اورژانس طرحریزی شده است. روشها: این مطالعهی مقطعی در سال 1389 در مرکز آموزشی درمانی الزهرای (س) اصفهان به انجام رسید. جامعهی مورد مطالعه کارورزان پزشکی بودند که در دوره طب اورژانس حضور داشتند. کلیهی کارورزها در انتهای دوره مورد نظرسنجی قرار گرفتند. در انتهای دوره فرم رضایتسنجی که توسط پژوهشگر تنظیم شده و با مشورت استادان اعتبار آن تأیید شده بود به کارورزان داده شد و نظر آنها نسبت به کیفیت آموزش بالینی در طب اورژانس سنجیده شد. مقیاس پرسشنامه مقیاس لیکرت دارای 5 طیف از بسیار مطلوب تا بسیار نامطلوب بود. پرسشنامه توسط کارورزان تکمیل شد و دادهها با نرمافزار SPSS و آزمون ANOVA تجزیه و تحلیل شد.یافتهها: به منظور بررسی کیفیت آموزش در بخش اورژانس 33 سؤال مطرح شده بود. میانگین امتیاز ارزشیابی بخش اورژانس 5/12 ± 1/125 بود؛ کل نمرهی قابل کسب معادل 165 بود. از این رو درصد امتیاز کیفیت آموزش در بخش اورژانس در مقایسه با وضعیت مطلوب 8/75 درصد به دست آمد. حداقل و حداکثر امتیاز داده شده توسط دانشجویان به ترتیب 94 و 153 بود. همچنین، میانهی امتیاز ارزشیابی 126 و صدکهای 25 و 75 به ترتیب 117 و 132 بود. طبق نتایج به دست آمده هیچ کدام از دانشجویان، کیفیت آموزش در این بخش را بسیار بد و یا بد ندانستند و به نظر 96 درصد از دانشجویان، کیفیت آموزش در این بخش در حد متوسط و به نظر 4 درصد در حد مطلوب بود.نتیجهگیری: ضمن توجه به این مطلب که کیفیت آموزش در بخش اورژانس از وضعیت مناسبی برخوردار است ولی با توجه به نوپا بودن این بخش، برای رسیدن به وضعیت 100 درصد مطلوب و مطابق استانداردهای کشوری و جهانی لازم است در خصوص رفع نواقص موجود، به ویژه نقایص تجهیزاتی اقدام مقتضی را معمول داشت.