فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقدمه: امروزه استفاده از گیاهان دارویی رویکرد جدیدی در کنترل بیماری دیابت است. هدف از مطالعه‌ی حاضر بررسی اثر پیش‌گیری دوزهای مختلف پودر کدو بر روی سطوح گلوکز و انسولین خون و تغییرات بافتی پانکراس در موش‌های صحرایی مبتلا به دیابت بود. روش‌ها:در این تحقیق، موش‌های صحرایی نر در محدوده‌ی وزنی 220-180 گرم به ‌صورت تصادفی به 4 دسته‌ی 7 تایی تقسیم شدند؛ گروه 1: افراد سالم، گروه 2: مبتلایان به دیابت، گروه 3: پیش‌گیری + دوز پایین پودر کدو (g/kg 1) و گروه 4: پیش‌گیری + دوز بالای پودر کدو (g/kg 2) را شامل می‌شدند. در گروه 3 و 4، موش‌های صحرایی سالم پس از 2 هفته تیمار با پودر کدو با تزریق آلوکسان (mg/kg 120) مبتلا به دیابت شده، دوباره در طول 4 هفته پودر کدو را به صورت روزانه از طریق گاواژ دریافت نمودند. قبل از تزریق آلوکسان و در انتهای دوره از حیوانات خون‌گیری به عمل آمد. برش‌های پانکراس نیز تهیه شد و مورد بررسی میکروسکوپی قرار گرفت. یافته‌ها: قبل از تزریق آلوکسان تفاوت معنی‌داری در میزان انسولین و گلوکز بین گروه‌ها دیده نشد، ولی داده‌ها نشان ‌داد که تیمار موش‌های مبتلا به دیابت با پودر کدو موجب کاهش معنی‌دار میزان گلوکز و افزایش معنی‌دار میزان انسولین نسبت به گروه مبتلا به دیابت گردید. تفاوت معنی‌داری بین عملکرد دوز بالا و پایین پودر کدو دیده نشد (05/0 > P). بررسی بافت‌شناسی بر روی نمونه‌های بافتی پانکراس نیز این نتایج را تأیید نمود که بر این اساس، مصرف پودر کدو تأثیر معنی‌داری در افزایش میانگین قطر جزایر لانگرهانس دارد. نتیجه‌گیری: بر اساس این نتایج اثبات می‌شود که مصرف پودر کدو اثرات مطلوبی در پیش‌گیری از هایپرگلیسمی و تغییرات بافتی پانکراس در جریان بیماری دیابت دارد.مقدمه: امروزه استفاده از گیاهان دارویی رویکرد جدیدی در کنترل بیماری دیابت است. هدف از مطالعه‌ی حاضر بررسی اثر پیش‌گیری دوزهای مختلف پودر کدو بر روی سطوح گلوکز و انسولین خون و تغییرات بافتی پانکراس در موش‌های صحرایی مبتلا به دیابت بود. روش‌ها:در این تحقیق، موش‌های صحرایی نر در محدوده‌ی وزنی 220-180 گرم به ‌صورت تصادفی به 4 دسته‌ی 7 تایی تقسیم شدند؛ گروه 1: افراد سالم، گروه 2: مبتلایان به دیابت، گروه 3: پیش‌گیری + دوز پایین پودر کدو (g/kg 1) و گروه 4: پیش‌گیری + دوز بالای پودر کدو (g/kg 2) را شامل می‌شدند. در گروه 3 و 4، موش‌های صحرایی سالم پس از 2 هفته تیمار با پودر کدو با تزریق آلوکسان (mg/kg 120) مبتلا به دیابت شده، دوباره در طول 4 هفته پودر کدو را به صورت روزانه از طریق گاواژ دریافت نمودند. قبل از تزریق آلوکسان و در انتهای دوره از حیوانات خون‌گیری به عمل آمد. برش‌های پانکراس نیز تهیه شد و مورد بررسی میکروسکوپی قرار گرفت. یافته‌ها: قبل از تزریق آلوکسان تفاوت معنی‌داری در میزان انسولین و گلوکز بین گروه‌ها دیده نشد، ولی داده‌ها نشان ‌داد که تیمار موش‌های مبتلا به دیابت با پودر کدو موجب کاهش معنی‌دار میزان گلوکز و افزایش معنی‌دار میزان انسولین نسبت به گروه مبتلا به دیابت گردید. تفاوت معنی‌داری بین عملکرد دوز بالا و پایین پودر کدو دیده نشد (05/0 > P). بررسی بافت‌شناسی بر روی نمونه‌های بافتی پانکراس نیز این نتایج را تأیید نمود که بر این اساس، مصرف پودر کدو تأثیر معنی‌داری در افزایش میانگین قطر جزایر لانگرهانس دارد. نتیجه‌گیری: بر اساس این نتایج اثبات می‌شود که مصرف پودر کدو اثرات مطلوبی در پیش‌گیری از هایپرگلیسمی و تغییرات بافتی پانکراس در جریان بیماری دیابت دارد.