فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقدمه: روش استاندارد اندازه گیری درجه‌ی حرارت بدن در بزرگ‌سالان با ترمومتر جیوه‌ای دهانی می‌باشد. نگرانی‌های در ارتباط با اثرات سمی جیوه در صورت شکسته شدن ترمومتر در دهان، به خصوص در اطفال، نیاز به همکاری بیمار و احتمال انتقال عفونت‌ها، به ویژه پس از پیدایش اپیدمی ایدز، نیاز به جایگزینی روش‌های دیگر مانند ترمومترهای مادون قرمز صماخی را پدید آورده است.روش‌ها: در یک مطالعه‌ی مقطعی، 124 بیمار بستری در بخش بیماری‌های عفونی بزرگ‌سالان بیمارستان الزهرای (س) اصفهان بررسی شدند. برای هر بیمار ابتدا درجه‌ی حرارت بدن با ترمومتر جیوه‌ای به روش دهانی و به طور هم‌زمان با ترمومتر مادون قرمز صماخی از گوش راست و چپ اندازه‌گیری شد و سپس با اتوسکوپ وجود یا عدم وجود سرومن در مجرای گوش مورد بررسی قرار گرفت.یافته‌ها: در این بررسی، میانگین درجه‌ی حرارت بدن با ترمومتر جیوه‌ای دهانی 60/0 ± 86/36 درجه‌ی سانتی‌گراد و با ترمومتر مادون قرمز صماخی در افراد واجد سرومن در گوش راست 70/0 ± 50/36 و در افراد فاقد سرومن در گوش راست 76/0 ± 78/35 درجه‌ی سانتی‌گراد بود. در مورد گوش چپ نیز، در افراد واجد سرومن 68/0 ± 10/3 و در افراد فاقد سرومن 67/0 ± 35 درجه‌ی سانتی‌گراد به دست آمد. درجه‌ی حرارت اخذ شده با ترمومتر مادون قرمز صماخی از هر دو گوش، با وجود یا عدم وجود سرومن، از درجه‌ی حرارت دهانی هم‌زمان به صورت معنی‌داری کمتر بود (001/0 = P در هر چهار مورد).نتیجه‌گیری: یافته‌های این مطالعه نشان داد که جنس، گوش راست و چپ و وجود سرومن مجرای گوش در میانگین درجه‌ی حرارت نشان داده شده با ترمومتر مادون قرمز صماخی تأثیر گذار نیست و همچنین میانگین درجه‌ی حرارت توسط این روش پایین‌تر از درجه حرارت دهانی می‌باشد. این روش در مقایسه با ترمومتر دهانی جیوه‌ای دقت کمتری دارد.