مقایسه سطح سرمی روی درمبتلایان به بیماری بهجت و گروه شاهد
نویسندگان
1 استادیار گروه روماتولوژی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی کاشان، کاشان
2 دانشیار مرکز تحقیقات روماتولوژی دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران
3 استاد مرکز تحقیقات روماتولوژی دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران
4 پزشک عمومی، پژوهشگر مرکز تحقیقات روماتولوژی، دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران
5 استاد مرکز تحقیقات روماتولوژی دانشگاه علوم پزشکی تهران، تهران
6 استادیار گروه عفونی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی کاشان، کاشان
7 استادیار گروه روماتولوژی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، اصفهان
doi
چکیده
مقدمه: روی، همانند سایر عناصر کمیاب و آنزیمهای آنتیاکسیدان به عنوان عنصر کمیاب تعدیل کنندهی ایمنی و آنتیاکسیدان مطرح شده است. به تازگی کمبود روی در بیماری بهجت مورد بحث واقع شده است. مطالعهی حاضر به بررسی ارتباط بین سطح روی و بیماری بهجت میپردازد. روش ها: مطالعهی حاضر، یک مطالعهی تحلیلی مقطعی است که بر روی 49 بیمار بهجت و 51 مورد سالم که همگی معیارهای بینالمللی بیماری بهجت را داشتند، انجام شد. گروه شاهد از نظر قومیت و سن با گروه مورد همسان شدند. سایر بیماریهای روماتیسمی رد شد و سپس سطح روی سرم با روش اسپکترومتری با جذب اتمی اندازهگیری و میانگین سطح سرمی دو گروه با هم مقایسه گردید. یافته ها: سطح سرمی روی بیماران در مرحلهی خاموش (38/15 ± 4/66) بر حسب میکروگرم در لیتر و به طور معنیداری کمتر از گروه شاهد سالم (18/17 ± 87/86) بود (0005/0P < ). با در نظر گرفت فعّالیت بیماری بر اساس ارزیابی کلّی پزشک، اختلاف معنیداری بین بیماران در مرحلهی فعّال بیماری (31/14 ± 47/67) و بیماران غیرفعّال (65/13 ± 53/69) وجود نداشت. کاهش معنیداری در سطح سرمی روی در بیماران مبتلا به درگیری چشمی وجود داشت (001/0P < ). نتیجه گیری: نتایج نشان داد که در مورد روی به عنوان فاکتور مستعد کنندهی شدّت یا فعالیت بیماری بهجت، جای شک وجود دارد. در بیماری بهجت سطح سرمی روی پایینتر از افراد سالم میباشد که ضرورت انجام مطالعات بیشتر را نشان میدهد. واژگان کلیدی: بیماری بهجت، روی
