فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقدمه: به کارگیری بوپروپیون در درمان و کنترل علایم ADHD مورد شک و تردید بوده است و هنوز اتفاق نظر کلی در این زمینه وجود ندارد. لذا هدف از مطالعه‌ی حاضر بررسی اثر بوپروپیون در کنترل علایم ADHD در بیماران می‌باشد. روش ها: در مطالعه‌ی کارآزمایی بالینی، دوسوکور، دارونما کنترل (که 4 هفته طول کشید) و 40 نفر کودک ADHD  (17-6 سال) به دو گروه شاهد و مورد تقسیم شدند. گروه مورد بوپروپیون و گروه شاهد دارونما دریافت کردند. هر دو گروه همچنین در کلاس‌های مهارت‌های اجتماعی نیز شرکت کردند. پرسش‌نامه‌‌های کانرز والد و معلم پیش از مطالعه، هفته دوم و هفته‌ی چهارم مطالعه توسط والدین و معلمان آن‌ها تکمیل شد. فرم سنجش مهارت‌های اجتماعی قبل و پس از مطالعه توسط بیماران پر شد. هم‌چنین پیش از مطالعه، هفته‌ی دوم و هفته‌ی چهارم میزان شدت بیماری، عوارض دارویی و میزان بهبودی توسط متخصص روان‌پزشکی ارزیابی شد. یافته ها: تفاوت معنی‌داری بین میانگین نمرات پرسش‌نامه‌‌های کانرزوالد (‌95/0 P =، 97/0 P =، 77/0 P =)، (47/0 P =، 29/0 P =، 16/0 P =) و فرم سنجش مهارت‌های اجتماعی؛ اجزای تکانشگری (28/0 P =، 41/0 P =) رفتار پسندیده‌ی اجتماعی (24/0 P =، 87/0 P =)، روابط با همسالان (78/0 P =، 28/0 P =) و مهارت‌های ارتباطی (91/0 P =، 61/0 P =) در هیچ زمان مطالعه، بین گروه‌ها وجود نداشت. تنها اختلاف معنی‌دار بین نمره‌ی ADHD از پرسش‌نامه‌‌ی کانرز معلم در هفته‌ی چهارم بین دو گروه شاهد و مورد را تأیید نمود (048/0 P =) پیش از برگزاری مطالعه و هفته‌ی دوم مطالعه،‌ تفاوت معنی‌داری بین میانگین نمرات، میزان شدت بیماری در دو گروه شاهد و مورد وجود نداشت (79/0 P =، 81/0 P =) ولی نتایج هفته‌ی چهارم تحقیق  نشان داد که میانگین نمره‌ی میزان شدت بیماری در گروه شاهد 6/0 از گروه مورد بیشتر است (044/0 P =) عوارض مشاهده شده شامل تهوع و استفراغ در سه نفر، تحریک‌پذیری‌، راش، سردرد، بی‌اشتهایی، تیک، بی‌قراری، و منگی که هر کدام در دو نفر از بیماران دیده شد و ترمور و کابوس شبانه که هر یک در یک نفر مشاهده شد، بود. نتیجه گیری: در نهایت می‌توان از تأثیر نسبی بوپروپیون در کاهش علایم ADHD یاد کرد ولی مطالعات گسترده‌تر با حجم نمونه‌ی بیشتر لازم به‌نظر می‌رسد. واژگان کلیدی: بوپروپیون، اختلال کم‌توجهی بیش‌فعالی، پرسش‌نامه‌ کانرز.