مقایسهی اثر بخشی اومپرازول خوراکی و پانتوپرازول وریدی در بیماران مبتلا به خونریزی گوارشی فوقانی با ریسک بالا
نویسندگان
1 دانشجوی پزشکی، دانشکده پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
2 فوق تخصص بیماریهای گوارش وکبد، استادیار گروه داخلی دانشکده پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
3 فوق تخصص بیماریهای گوارش وکبد، استادیار گروه داخلی دانشکده پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
4 دانشجوی پزشکی، دانشکده پزشکی اصفهان، اصفهان، ایران
5 دستیارفوق تخصصی بیماریهای گوارش وکبد، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
doi
چکیده
مقدمه: داروهای مهارکنندهی پمپ پروتون همواره در کنار درمان آندوسکوپی برای بیماران مبتلا به خونریزی گوارش مورد استفاده قرار میگیرند. این داروها به دو صورت خوراکی و وریدی مورد استفاده قرار میگیرند که تفاوت عمدهای در هزینهی درمان و راحتی برای بیمار بین این دو روش وجود دارد. هدف از این مطالعه بررسی تأثیر درمان خوراکی و وریدی در بیماران با ریسک بالا (بیماران با خونریزی فعال، لختهی چسبیده و یا وجود رگ بدون خونریزی در زخم) و مقایسهی این دو روش میباشد. روشها: از بیماران مبتلا به خونریزی گوارشی با خطر بالا بعد از درمان آندوسکوپی، به صورت تصادفی 45 بیمار با پانتوپرازول وریدی (80 میلیگرم دوز اولیه، سپس 8 میلیگرم در ساعت) و 48 بیمار با اومپرازول خوراکی (دوز 40 میلیگرم هر 12 ساعت)، تحت درمان قرار گرفتند. درمان هر دو گروه تا 48 ساعت ادامه یافت. یافتهها: در گروه پانتوپرازول وریدی 45 نفر (متوسط سن 18 ± 45، نسبت مرد به زن 28 به 17 نفر معادل 6/1) و در گروه اومپرازول خوراکی 48 نفر (متوسط سن 15 ± 42، نسبت مرد به زن 30 به 18 معادل 7/1 ) بررسی شدند. دو گروه از نظر محل زخم، وجود هلیکوباکتر و نوع علامت خونریزی هماهنگ بودند. در مقایسهی نتایج درمان، مقدار خون تزریقشده، مرگ و میر تا یک ماه بعد از ترخیص، نیاز به جراحی و خونریزی مجدد دو گروه تفاوت عمدهای نداشتند. نتیجهگیری: به نظر میرسد که نتایج درمان در دو گروه اومپرازول خوراکی با دوز بالا و پانتوپرازول وریدی معادل یکدیگر است. واژگان کلیدی: زخم پتیک، اومپرازول، مهارکننده پمپ پروتون، خونریزی گوارش فوقانی.
