فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقدمه:   عادت مکیدن انگشت به مدت طولانی، می‌تواند عوارض نامطلوب زیادی برجای گذارد؛ ارتباط آن با قرارگیری غیر طبیعی دندانها و یا فکین (مال اکلوژن)، به ویژه در کودکانی که این عادت را تا پس از 4 سالگی ادامه می‌دهند، مشهود است. بنابراین درمان این عادت از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. این مطالعه با هدف بررسی اثربخشی رفتاردرمانی (مزه‌ی بدطعم و تقویت مثبت) در کنترل عادت مکیدن انگشت در کودکان 12-‌6 ساله طراحی و اجرا گردید. روش‌ها: این کارآزمایی بالینی بدون شاهد بر روی 15کودک که برای درمان عادت مکیدن انگشت به درمانگاه‌های دندان‌پزشکی کودکان، کودکان یا روا‌ن‌پزشکی مراجعه کرده‌ بودند، صورت گرفت. پس از جمع‌آوری اطلاعات زمینه‌ای و معاینه دهان و دندان، بیماران تحت رفتاردرمانی، شامل مزه‌ی بدطعم روی ناخن‌ها و تقویت مثبت و نیز برای ترک عادت مکیدن انگشت در شب، تحت استفاده از باندهای دست یا دستکش قرار گرفتند. داده‌ها با آزمون رتبه‌های علامت دار ویلکاکسون و آزمون فریدمن تحلیل شدند. یافته‌ها: افراد مورد بررسی شامل 10 دختر و 5 پسر با متوسط سن 77/6 سال بودند. روش درمانی مورد استفاده در کنترل عادت روز (بیداری) و شب با قبل از شروع، در هر سه ماه تفاوت معنی‌داری ایجاد کرد. اما، هیچ تفاوت معنی‌داری بین نتایج سه ماه پی در پی، در عادات روز و شب به دست نیامد. .مقایسه‌ی نتایج 3 ماه در کنترل عادت روز و شب و نیز مقایسه‌ی مجموع نتایج درمان در 3 ماه در کنترل عادت روز و شب معنی‌دار بود و نشان می‌داد که این روش در کنترل عادت روز موفق‌تر از عادت شب بوده است (01/0=p). نتیجه‌گیری: استفاده از روش مزه‌ی بدطعم به همراه تقویت مثبت، روشی آسان، راحت و مقرون به صرفه بوده، در کنترل عادت مکیدن انگشت در اوقات خواب و بیداری بسیار موفق می‌باشد؛ این روش در کنترل عادت مکیدن انگشت در اوقات بیداری بیش از عادت خواب مؤثر است. نتیجه‌ی درمان با این روش در کنترل عادت روز در مدت 3 ماه ثابت بود (87% قطع کامل عادت) و بازگشت عادت دیده نشد. واژگان کلیدی: عادت مکیدن انگشت، رفتاردرمانی، مزه‌ی بدطعم، تقویت مثبت، کودکان 12-6 ساله