فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقدمه: درمان شکستگی‌های اندام تحتانی، از مشکلات شایع جراحی استخوان و مفاصل است و ثابت کردن آن‌ها با پلاک روش معمول و موفق درمانی است. شکستگی پلاک یکی از عوارض این روش می‌باشد. هدف این مطالعه، بررسی توزیع فراوانی عوامل مؤثر در شکستگی پلاک در اندام تحتانی بود. روش ها: این مطالعه‌ی مورد-شاهدی، در بیماران مراجعه‌کننده به درمانگاه ارتوپدی بیمارستان کاشانی و الزهرا (س) وابسته به دانشگاه علوم پزشکی اصفهان به مدت یک سال انجام شد. 54 بیمار با شکستگی پلاک (مورد) و 54 بیمار بدون شکستگی پلاک (شاهد) انتخاب شدند. اطلاعات به‌دست آمده توسط نرم افزار SPSS تحلیل شد. یافته ها: در بیماران مبتلا به شکستگی پلاک، شایع‌ترین شکستگی در تنه و نادرترین آن در انتهای پروگزیمال استخوان‌های بلند بود. 87% بیماران از محافظ خارجی (external-support) استفاده نکرده بودند. 6/44% بیماران وزن گذاری پیش از موعد بر اندام عمل شده داشتند. در 7/66% موارد از پیوند استخوانی استفاده نشده بود. همچنین در 3/96% موارد عفونت در محل عمل وجود نداشت. شکستگی پلاک در استخوان ران شایع و در نازک نی نادر بود. شایع‌ترین خط شکستگی اولیه چند قطعه‌ای و نادرترین آن عرضی بود. تعداد پیچ‌های استفاده شده در دو سمت شکستگی در 74% موارد قابل قبول بود. شکستگی اولیه در 7/90% موارد از نوع بسته بود. 6/92% پلاک‌های شکسته در مردان بود. میانگین زمان شکستگی پلاک پس از عمل اولیه 3/4±54/4 ماه بود. همه‌ی پلاک‌ها در محل سوراخ بدون پیچ و در محاذات خط شکستگی استخوان، شکسته بودند. PH محیط در همه‌ی موارد قلیایی بود. در دو مورد بیماری زمینه‌ای (نارسایی مزمن کلیه) وجود داشت. نتیجه گیری: بررسی بیماران مبتلا به شکستگی پلاک‌های به‌کار رفته دراندام تحتانی نشان داد که، دقت در پلاک‌گذاری، به‌کار بردن تعداد پیچ‌های قابل قبول در دو طرف خط شکستگی، جلوگیری از وزن‌گذاری پیش از موعد و استفاده از محافظ خارجی مثل آتل یا گچ در جلوگیری از شکستگی پلاک مؤثر است. ولی ارتباط شکستگی پلاک با عفونت محل عمل، جنس و سن بیمار معنادار نبود. واژگان کلیدی: شکستگی‌های اندام تحتانی شکستگی پلاک عوامل تاثیرگذار