فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقدمه: تب مالت انسانی، یک بیماری شایع زئونوز انسانی در ایران می‌باشد، که با درمان‌های معمول، عوارض جانبی دارویی و عود بالایی را به همراه دارد. به هرحال، مدت زمان مناسب برای درمان هنوز مشخص نشده است. ضمن این‌که عوارض دارویی به پذیرش ضعیف بیماران منجر می‌شود. این مطالعه، بر اثر بخشی مقایسه‌ای افلوکساسین و داکسی ‌سیکلین، عوارض آن‌ها و میزان عود بیماری متمرکز شده است. روش ها: در این مطالعه‌ی کارآزمایی بالینی یک سوکور، 78 بیمار مبتلا به تب مالت بدون عارضه، در دو گروه مجزا شرکت داده شدند. بیماران گروه داکسی ‌سیکلین، در ماه اول استرپتومایسین و داکسی ‌سیکلین و سپس طی 2 ماه بعد داکسی ‌سیکلین و ریفامپین دریافت کردند. بیماران گروه افلوکساسین، در ماه اول استرپتومایسین و افلوکساسین، و طی دو ماه بعد افلوکساسین و ریفامپین دریافت نمودند. اثربخشی درمانی، میزان عود و عو ارض دارویی پوستی و گوارشی مورد ارزیابی قرار گرفت. تشخیص بیماری فعال، به وسیله‌ی تست‌های رایت و 2ME، در شروع، ماه 3 و ماه 6 مطرح شد. تجزیه وتحلیل اطلاعات به وسیله‌ی نرم‌افزار 8/0 stata، و مقایسه‌ی نسبت‌ها با تست فیشر انجام شد. میزان اختلاف آماری 05/0 بود. یافته ها: در انتهای مطالعه، میزان بهبود در گروه داکسی سیکلین و افلوکساسین مشابه بود (100%). میزان عوارض جانبی، در گروه داکسی ‌سیکلین 3/8±6/48 درصد، و در گروه افلوکساسین 5/5±2/13 درصد بود که اختلاف آماری معنی‌‌داری بین دو گروه وجود دارد (001/0 و تست دقیق فیشر). میزان عود، در هر دو گروه تا 6 ماه پس از قطع درمان صفر بود. نتیجه گیری: به نظر می‌رسد، مدت درمان فاکتور مهم‌تری (نسبت به نوع داروهای مورد استفاده) در درمان تب مالت باشد. در مطالعه‌ی حاضر، پس از سه ماه درمان هیچ عودی در دو گروه دیده نشد. در گروه افلوکساسین، عوارض جانبی به مراتب کم‌تر بوده است. واژگان کلیدی: تب مالت، افلوکساسین، داکسی ‌سیکلین