فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

مقدمه: به کارگیری آنتاگونیست‌های گلوتامات، مانند توپیرامات، بر اساس تئوری گلوتامات در اسکیزوفرنی پیشنهاد شده است؛ خواص این دارو نیز خود مشوق مطالعه و تحقیق در زمینه‌ی استفاده از آن برای درمان اسکیزوفرنی می‌باشد. روش ها: این کارآزمایی بالینی، دوسوکور و تصادفی با گروه کنترل دارونما، بر روی بیماران 18 تا 45 ساله اسکیزوفرن تحت درمان با کلوزاپین (حداقل 100میلی‌گرم) انجام شد. ابتدا، اطلاعات پایه شامل علائم حیاتی، قد، وزن، وضعیت مصرف سیگار، مشخصات دموگرافیک، سوابق روان‌پزشکی، سابقه‌ی درمان‌های طبی و عوارض جانبی دارویی ثبت گردید. سپس بیماران به شکل تصادفی به دو گروه تقسیم شدند و توپیرامات (25 تا 300 میلی‌گرم در روز) و دارو‌نما به درمان آن‌ها اضافه شد. اثر بخشی درمان با کمک مقیاس علائم مثبت و منفی (PANSS)، تحمل و عوارض داروها در روزهای صفر (آغاز)، 28 و 56 بررسی گردید. یافته ها: امتیازهای کلی PANSS در گروه توپیرامات 87/96 (37/108-37/85)، 68/85 (70/96-67/74) و 87/76 (69/87-06/66) در مقایسه با گروه دارونما 87/101 (37/113-37/90)، 31/100 (32/11-29/89) و 56/100 (37/111-74/89) به ترتیب در روزهای صفر، 28 و 56 (با فاصله اطمینان 95%) بود. آنالیز مدل خطی کلی (GLM) نشان داد در بیماران گروه توپیرامات کاهش قابل توجه امتیاز در تمام اجزای علائم مثبت، علائم منفی و سایکوپاتولوژی کلی (PANSS) مشهود است. نتیجه گیری: توپیرامات، به خصوص با توجه به تأثیر آن بر روی علائم منفی و کنترل افزایش وزن ناشی از مصرف داروهای آنتی سایکوتیک، می‌تواند به عنوان یک درمان مؤثر کمکی در کنترل علائم اسکیزوفرنی مطرح باشد. واژگان کلیدی: توپیرامات، اسکیزوفرنی، علائم مثبت، علائم منفی و سایکوپاتولوژی کلی، کارآزمایی بالینی.