توزیع فراوانـی عوامل خطر لولهگـذاری مجـدد در بیماران بخشهای مراقبت ویژه
نویسندگان
1
2
3
4
doi
چکیده
مقدمه: لولهگذاری مجدد تراشه یکی از عوارض قابل ذکر در بیماران بخش مراقبتهای ویژه میباشد. شیوع این عارضه بین 25-2 درصد گزارش شده است. عوامل خطر زیادی مانند جنس مؤنث، سن بالا، داروهای مخدر و آرامبخش، اختلالات الکترولیتی، ضایعات مغزی-عصبی و بیماریهای همراه میتوانند سبب این عارضه شوند. نیاز به لولهگذاری مجدد بعد از خروج لوله تراشه سبب افزایش مدت بستری، افزایش عوارض ریوی و مرگ و میر میگردد. پژوهش حاضر با هدف بررسی عوامل خطر لولهگذاری مجدد در بیماران بخشهای مراقبت ویژه طراحی و اجرا گردید. روش ها: این مطالعهی توصیفی وگذشتهنگر در نیمسال دوم سال1383 بر روی پروندهی 210 بیمار انجام شده است. با استفاده از یک پرسشنامه، اطلاعات مورد نیاز شامل سن، جنس، طول مدت تهویهی مکانیکی، میزان هموگلوبین، میزان سدیم و پتاسیم، وجود بیماری زمینهای و ضایعات مغزی همراه، تجویز داروهای مخدر و آرام بخش ثبت گردید. بیماران از بخشهای مراقبت ویژهی مرکزی تروما و جراحی اعصاب انتخاب شدند. دادهها با نرمافزار SPSS و با استفاده از آزمونهای آماری t-test و مجذور کای تحلیل شد. یافته ها: از210 بیمار مورد بررسی، 15 نفر (1/7%) لولهگذاری مجدد شده بودند. در بیماران، افزایش طول مدت تهویهی مکانیکی، جنس، ضایعات مغزی، تجویز داروی مخدر و آرامبخش توزیع فراوانی لولهگذاری مجدد را افزایش نداده است. در بیماران با سن بیشتر از 65 سال، هیپوناترمی، هیپوکالمی، بیماری زمینهای و هموگلوبین کمتر از 12 و بیشتر از 15 توزیع فراوانی لولهگذاری مجدد افزایش معنیداری داشته است (05/0p