ارزیابی توسعه یافتگی بخش مسکن در سطوح ناحیه ای با بهره گیری از مدل تحلیل عاملی (مطالعۀ موردی: ناحیۀ میانی استان همدان)
نویسندگان
1 کارشناس ارشد برنامهریزی شهری، دانشگاه آزاد اسلامی واحد همدان، باشگاه پژوهشگران جوان و نخبگان
2 دانشیار گروه جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه آزاد اسلامی واحد ملایر
3 مدرس گروه شهرسازی، دانشکدة هنر و معماری، دانشگاه آزاد اسلامی واحد همدان
doi
10.22059/jhgr.2015.51239چکیده
برنامهریزیهای نامطلوب و توزیع ناعادلانة منابع مالی و انسانی، مسائل عمدهای را در روند توسعهیافتگی شهرها، بهویژه در شهرهای کوچک ایجاد کرده است. موضوع مسکن با ابعادی گوناگون و پیچیده، تأثیر بسزایی در توسعهیافتگی شهرها دارد. گام نخست در ارزیابی توسعهیافتگی شهرها در بخش مسکن، شناخت وضعیت آنهاست. این امر زمینة مناسبی را برای ارائة راهبرد، بهکارگیری برنامههای مناسب توسعة مسکن، ایجاد توسعة یکپارچة ناحیهای و تحلیل وابستگی سکونتگاههای انسانی در سطوح نواحی فراهم میآورد. در این پژوهش، 21 شاخص مربوط به مسکن در زمینة شاخصهای کمی، کیفی، اقتصادی، جمعیتی و کالبدی، بررسی و اطلاعات آنها برای نه شهر ناحیة میانی استان همدان جمعآوری شد. این پژوهش، توصیفی- تحلیلی است و در آن، از تکنیکهای آماری نرمافزار SPSS و مدل تحلیل عاملی استفاده شد. نتایج نشان میدهد توسعهیافتگی بخش مسکن در شهرهای ناحیة میانی استان همدان، الگوی متعادل و مناسبی ندارد که این امر مستلزم برنامهریزیهای آگاهانه و منسجم در زمینة مسکن است؛ بهطوریکه شهر همدان در بیش از نیمی از شاخصها، وضعیت بالاتر از متوسط دارد. درنتیجه، مشخص شد که همدان برخوردارترین و قهاوند محرومترین شهر ناحیه از نظر شاخصهای مسکن است.
