نگاه انتقادی به نگارش «بیان ‏مسئله» در مقالات ادبیات عرفانی (مطالعۀ موردی: مقالات علمی ـ پژوهشی مجلۀ پژوهش‏های ادب عرفانی)

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری ادبیات عرفانی دانشگاه مازندران

2 استاد گروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه مازندران

3 استاد گروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه مازندران

4 استاد گروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه مازندران

doi
10.48311/lcq.2026.115471.1000
چکیده

    امروزه ضرورت رویکرد آسیب‏شناسانه به مقالات علمی ـ پژوهشی رشته‏های دانشگاهی جدای از اهمیت‏ بنیادین این مقالات در محیط دانشگاهی، به‌سبب افزایش پذیرش دانشجو در دورۀ تحصیلات تکمیلی و به‌تبع آن افزونی تعداد مقالات علمی ـ پژوهشی و  تخصصی شدن مجلات علمی ـ پژوهشی در موضوعات مختلف دوچندان شده است. اگرچه در ارزش‏بخشی به مقالات علمی ـ پژوهشی مسئله‏یابی به‌عنوان نقطۀ آغازین پژوهش جایگاه ویژه‏ای دارد، اما اهمیت نگارشِ بیانِ مسئله به‌سبب کارکرد گُزینشی و انگیزشی آن کم‏تر از اهمیت مسئله‏یابی و حل مسائل نیست. نگاه کُلی به «بیان مسئله»‏های مقالات ادبیات عرفانی در دهۀ اخیر گویای این واقعیت است که در تعداد قابل توجهی از این مقالات نوشتن عنوانِ ‏«مقدمه یا بیان‏ مسئله» در ابتدای مقاله بر حَسَب عادت و بدون آگاهی نویسنده از کارکرد، ساختار و محتوای «بیانِ مسئله» است. بیان بدون مسئله، مسئلۀ بدون بیان و قرار دادن دیگر مؤلفه‌ها در متنِ بیان مسئله از آسیب‏های نگارش بیان مسئله در مقالات ادبیات عرفانی است. روش پژوهش در مقالۀ حاضر از نوع پیمایشی ـ تحلیلی و جامعۀ پژوهش شامل مقالات علمی ـ پژوهشی مجلۀ پژوهش‏های ادب عرفانی (گوهر گویا) بین سال 1393 تا 1403 است. روش گردآوری داده‏ها کتابخانه‏ای با ابزار فیش‏برداری است.