نگاه انتقادی به نگارش «بیان مسئله» در مقالات ادبیات عرفانی (مطالعۀ موردی: مقالات علمی ـ پژوهشی مجلۀ پژوهشهای ادب عرفانی)
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری ادبیات عرفانی دانشگاه مازندران
2 استاد گروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه مازندران
3 استاد گروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه مازندران
4 استاد گروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه مازندران
doi
10.48311/lcq.2026.115471.1000چکیده
امروزه ضرورت رویکرد آسیبشناسانه به مقالات علمی ـ پژوهشی رشتههای دانشگاهی جدای از اهمیت بنیادین این مقالات در محیط دانشگاهی، بهسبب افزایش پذیرش دانشجو در دورۀ تحصیلات تکمیلی و بهتبع آن افزونی تعداد مقالات علمی ـ پژوهشی و تخصصی شدن مجلات علمی ـ پژوهشی در موضوعات مختلف دوچندان شده است. اگرچه در ارزشبخشی به مقالات علمی ـ پژوهشی مسئلهیابی بهعنوان نقطۀ آغازین پژوهش جایگاه ویژهای دارد، اما اهمیت نگارشِ بیانِ مسئله بهسبب کارکرد گُزینشی و انگیزشی آن کمتر از اهمیت مسئلهیابی و حل مسائل نیست. نگاه کُلی به «بیان مسئله»های مقالات ادبیات عرفانی در دهۀ اخیر گویای این واقعیت است که در تعداد قابل توجهی از این مقالات نوشتن عنوانِ «مقدمه یا بیان مسئله» در ابتدای مقاله بر حَسَب عادت و بدون آگاهی نویسنده از کارکرد، ساختار و محتوای «بیانِ مسئله» است. بیان بدون مسئله، مسئلۀ بدون بیان و قرار دادن دیگر مؤلفهها در متنِ بیان مسئله از آسیبهای نگارش بیان مسئله در مقالات ادبیات عرفانی است. روش پژوهش در مقالۀ حاضر از نوع پیمایشی ـ تحلیلی و جامعۀ پژوهش شامل مقالات علمی ـ پژوهشی مجلۀ پژوهشهای ادب عرفانی (گوهر گویا) بین سال 1393 تا 1403 است. روش گردآوری دادهها کتابخانهای با ابزار فیشبرداری است.