کاربرد STO به عنوان لایه غذادهنده در کشت سلول های بنیادی اسپرماتوگونی خروس
نویسندگان
1 استادیار گروه علوم دامی، دانشکدۀ علوم و مهندسی کشاورزی، پردیس کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه تهران، کرج
2 دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه علوم دامی، دانشکدۀ علوم و مهندسی کشاورزی، پردیس کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه تهران، کرج
3 استادیار گروه علوم دامی، دانشکدۀ کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه اراک، اراک
4 دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه علوم دامی، دانشکدۀ علوم و مهندسی کشاورزی، پردیس کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه تهران، کرج
5 استادیار گروه علوم دامی، دانشکدۀ علوم و مهندسی کشاورزی، پردیس کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه تهران، کرج
6 دانشیار گروه علوم دامی، دانشکدۀ علوم و مهندسی کشاورزی، پردیس کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه تهران، کرج
7 استادیار گروه دام و طیور، پردیس ابوریحان، دانشگاه تهران، پاکدشت
doi
10.22059/jap.2015.53811چکیده
در این تحقیق، اثر لایۀ غذادهندۀ STO بر کشت و تکثیر سلولهای بنیادی اسپرماتوگونی (SSCs) خروس نابالغ در محیط آزمایشگاهی ارزیابی شد. سلولهای بیضه، از تعداد 30 قطعه خروس نابالغ نژاد ردآیلندرد (8-4 هفته) جدا و در ظرفهای کشت چهارخانهای بهطور جداگانه و در حضور فاکتورهای رشد bFGF و LIF در دو تیمار، سه تکرار، و پنج مشاهده در هر تکرار کشت داده شدند. کلنیهای SSCs در روز پنجم ظاهر و در روزهای هفتم و دهم ارزیابی شدند. تعداد کلنیهای ایجادشده، مساحت کلنی، و تعداد سلول در هر کلنی روی لایۀ غذادهنده در مقایسه با کلنیهای کشتشده بدون لایۀ غذادهنده بیشتر بود (05/0≥P). نتایج ارزیابی در روز 10 کشت نشاندهندۀ کاهش تعداد کلنی، مساحت کلنی، و تعداد سلول/کلنی در هر دو تیمار به نسبت روز هفت کشت است. ژن C-KIT در سلولهای تشکیلدهندۀ کلنیها بیان نشد که میتواند دال بر عدم تمایز و داشتن توان خودنوزایی سلولهای موجود در کلنیها باشد. براساس نتایج تحقیق حاضر، استفاده از لایۀ غذادهندۀ STO در کشت و تکثیر SSCs خروس نابالغ مناسب است و توان این سلولها را در تکثیر و خودنوزایی در مقایسه با کشت در تیمار بدون استفاده از لایۀ غذادهنده بهطور بهتری حفظ میکند.
