تحلیل رقابتی محدودیتهای سرزمینی در توافقهای عمودی(مطالعه تطبیقی در حقوق آمریکا، اتحادیه اروپا و ایران)
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری حقوق خصوصی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
2 دانشیار دانشکده حقوق دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
doi
چکیده
محدودیت های سرزمینی معمولاً توسط بنگاه های اقتصادی بالادست، در خصوص محدوده فروش محصولات موضوع قرارداد، یا بر اساس ویژگی ها و خصوصیات مشتریان، در زنجیره تولید یا توزیع بر شرکتهای پاییندست تحمیل می شوند. یکی از موضوعات بحث برانگیز، بررسی مغایرت یا عدم مغایرت این محدودیتها با حقوق رقابت است. این پژوهش در جستجوی پاسخی روشن به این پرسش اساسی است که آیا محدودیتهای سرزمینی لزوماً ناقض حقوق رقابت تلقی شده یا جزء محدودیتهای مظنون قرار دارند. نتایج این مطالعه تطبیقی نشان میدهد که این محدودیتها درحقوق رقابت ایالات متحده آمریکا، طبق قاعده معقولیت ارزیابی می شوند. درحالی که در حقوق اتحادیه اروپا، معافیتهایی برای ارزیابی آثار رقابتی پیشبینی شده که در صورت انطباق با معیارهای اعلام شده، مشروع قلمداد میشوند. در برابر، در نظام حقوقی ایران قانونگذار بهصورت مطلق، صرفاً به ذکر دو مصداق در ماده 44 ق.ا.س.ک.ا بهعنوان شروط محدودکننده ضد رقابتی بسنده نموده است. از اینرو تحقیق حاضر پس از تبیین مفهوم و پیامدهای اقتصادی، به بررسی و تحلیل رویه محاکم و قوانین ایالات متحده آمریکا، اتحادیه اروپا و حقوق ایران از منظر حقوق رقابت میپردازد و ضمن انعکاس کاستی ها، پیشنهادهایی مبنی بر اصلاح مقررات ایران، برای انطباق بیشتر با مبانی و اهداف حقوق رقابت، ارائه می کند.
