گرایشهای ریختشکنانه در ترجمه داریوش شاهین (1361) از نامه سی و یکم نهج البلاغه با تکیه بر نظریه آنتوان برمن (2010)
نویسندگان
1 دانشگاه اصفهان
doi
چکیده
با اینکه ترجمه داریوش شاهین از نهج البلاغه، جزء اولین ترجمههای معاصر است؛ اما کمتر توجه پژوهشگران را به خود جلب کرده است. پژوهش حاضر در صدد است تا با روشی تحلیلی- توصیفی و با استناد به نظریه گرایشهای ریختشکنانه آنتوان برمن (2010) و با رویکرد مقابله متن مبـدأ و مقصد، بخشی از این ترجمه- یعنی نامه حضرت علی (ع) به امام حسن (ع)- را مورد بررسی و تحلیل قرار دهد و میزان چرایی ریخت شکنیهای موجود در آن را نشان دهد. در این پژوهش مشخص شد که در ترجمه شاهین، مواردی چون عقلاییسازی، واضحسازی، اطناب، تضعیف کیفی و کمّی، آراستهسازی، تخریب ضربآهنگ متن و تخریب سیستمبندیهای متن، به شکل معناداری دلالتهای متن اصلی را دچار تغییر کرده است.