ریشهیابی دلایل موافقت و مخالفت کشاورزان با مشارکت در طرحهای یکپارچهسازی اراضی (مورد مطالعه: روستاهای منتخب شهرستان بوکان)
نویسندگان
1 کارشناس ارشد گروه مطالعات توسعه، دانشکدة علوم اجتماعی دانشگاه تهران
2 دانشیار گروه مطالعات توسعۀ اجتماعی، دانشکدة علوم اجتماعی دانشگاه تهران
3 استاد گروه مطالعات توسعۀ اجتماعی، دانشکدة علوم اجتماعی دانشگاه تهران
doi
10.22059/jhgr.2015.51265چکیده
یکپارچهسازی اراضی، یکی از مهمترین سیاستهای بنیادی در بخش کشاورزی است که بدون توجه به آن، مکانیزهکردن کشاورزی و افزایش کارایی در تولید برای حل این معضلها دور از انتظار خواهد بود. از آنجاکه طرحهای یکپارچهسازی اراضی، یکی از راههای رسیدن به توسعة کشاورزی و پایدار است و نقش مهمی در جهت رسیدن به این مهم ایفا میکند، هدف پژوهش حاضر، یافتن علل و عوامل مؤثری است که بر مشارکتکردن یا امتناع کشاورزان از مشارکت در این طرحها تأثیر میگذارند تا درنهایت بتوان با کشف این موانع و دلیلیابی مخالفت کشاورزان، راهکارهایی ارائه کرد که تأثیر منفی موانع را کاهش دهد و عوامل مشوق در طرحها را تقویت سازد. جامعة آماری پژوهش را روستاهای شهرستان بوکان و جمعیت نمونه را سه روستای عبدالله تپسی، ملالر و قلعة رسولسیت تشکیل میدهند. برای کشف و تبیین نیز روش پژوهش کیفی و ابزار مصاحبة گروهمحور بهکار گرفته شده است. براساس یافتههای حاصل از پژوهش، مهمترین علت مخالفتها عبارتاند از: بیاهمیتبودن نحوة اجرا، تعلق خاطر شدید به زمین، نبود فرصتهای شغلی در منطقه، بالابودن سطح بیاعتمادی، آگاهینداشتن مردم بهدلیل نبود اطلاعرسانی، نحوة اجرا و... . همچنین مهمترین علت موافقت با طرحها، آگاهی کشاورزان از مزیتهایی چون کاهش هزینهها و افزایش درآمد، مدیریت بهتر آب و خاک، افزایش ارزش زمینها، کنترل بهتر، نظارت همهجانبه بر زمینها و... هستند.