تحلیلی بر چگونگی پراکندگی کرسیهای مجلس شورای اسلامی در ایران
نویسندگان
1 استاد گروه جغرافیای سیاسی و ژئوپلیتیک، دانشگاه تهران
2 دکتری جغرافیای سیاسی و ژئوپلیتیک، دانشگاه تهران
3 دکتری جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه تهران
doi
10.22059/jhgr.2015.51281چکیده
انتخابات، فرایندهای انتخاباتی، تصمیمگیری و تصمیمسازی بهوسیلة نهادهای منتخب، از جمله اصول بیشتر کشورهای جهان برای توسعه و تکامل است. یکی از مناسبترین ظرفیتها برای اعتمادسازی بیشتر بین اقوام و افکار مختلف و جذب و هدایت آنها بهسوی یک آرمان و اندیشة سیاسی مشترک و حفظ تمامیت کشور، وجود نهاد قانونگذاری در کشور است. نهادی که مهمترین هدف آن، وضع قوانین عادلانه است. این مهم در کشوری مانند ایران که از نظر قومی- مذهبی و زبانی متنوع است، اهمیت ویژهای دارد. تجمع نمایندگان ملت از سراسر کشور بهصورت برابر، بدون توجه به قومیت، زبان و مذهب، الگویی متناسب از مشارکت سیاسی تمام ملت را به نمایش میگذارد. این امر در بلندمدت، بر تقویت نیروهای مرکزگرا تأثیر خواهد گذاشت و اصل وحدت، وفاق و وفاداری ملی و یکپارچگی سیاسی- فضایی را بههمراه خواهد داشت. از اینرو، پژوهش حاضر به دنبال پاسخگویی به دو پرسش اساسی خواهد بود: 1. آیا در جمهوری اسلامی ایران، با توجه به پراکندگی جمعیت و وسعت سرزمین، فرصت برابر برای دستیابی به کرسیهای مجلس شورای اسلامی برای همة مردم وجود دارد؟ 2. در صورت نبود دسترسی مناسب، علل اصلی آن چه بوده است؟ نتایج نشان داد که در ایران، فرصت برابر در دسترسی به کرسیهای مجلس برای همة مردم با توجه به وسعت و پراکندگی جمعیت فراهم نیست و تمایز زیادی بین استانها دیده میشود. ارزش رأیها در استانهای مختلف، متفاوت است و مجموعهای از عوامل که عمدتاً منشأ سیاسی و مدیریتی داشتهاند، بهصورت زنجیرهای به نبود تعادل منجر شدهاند.
