دولت و مشارکت اجتماعی روستاییان در کشورهای در حال توسعه؛ با تأکید بر ایران

نویسندگان
doi
10.30490/aead.2001.132349
چکیده

در این مقاله ارتباط بین دولت به عنوان دستگاه سیاسی حاکم بر جامعه که اداره امور کشور و تعیین سازوکارهای مربوط به آن را عهده دار است. با فرایند مشارکت اجتماعی که دلالت بر گسترش روابط جمعی سازمان یافته در قالب انجمنهای داوطلبانه سازمان های محلی، غیر دولتی و مانند آن دارد بررسی شده است. به لحاظ نظری این پیوند را با طرح چهار نوع شیوه برخورد دولت ها با مشارکت اجتماعی تحت عنوان های شیوه ضد مشارکتی مشارکت هدایت شده، مشارکت فزاینده و مشارکت واقعی به بحث گذاشته ایم. سپس در چارچوب الگوی توسعه وابسته، وضعیت مشارکت اجتماعی روستاییان در بستر ساختاری - تاریخی جامعه ایران در طی دوره های مختلف تاریخی، قبل و بعد از انقلاب بررسی شده است. داده های تاریخی به طور غالب گواهی می دهند که در مجموع بسترسازی لازم برای تحقق مشارکت اجتماعی سازمان یافتم که در سطح فردی مستلزم وجود عناصری چون توانمند سازی تقلیل وابستگی به دولت تقویت خوداتکایی و در سطح کلان تمرکز زدایی و مشارکت دادن روستاییان در تمامی سطوح مشارکتی است عملی نشده است. در نتیجه مشارکت فعال و سازمان یافته در روستاها کمتر مشاهده می شود.