اثر تأمین مالی در درازمدت بر رشد و توسعه اقتصادی در ایران
doi
10.30490/aead.2001.132326چکیده
دستیابی به رشد و در پی آن توسعه اقتصادی از جمله خواسته های همه ملت ها و حکومت ها به شمار میرود این خواسته در کشورهای جهان سوم که میان خود و کشورهای توسعه یافته شکاف چشمگیری احساس می کنند به مراتب بیشتر است. کشورهای در حال توسعه همواره کوشیده اند تا برخلاف روند رویدادهایی که در جهان پیشرفت هایی را در پی داشت با پیروی از برخی نظریه های مطرح در جوامع پیشرفته از راهی میان بر به این هدف دست یابند بنابراین این پرسش به میان می آید که باید از کدام نظریه پیروی کرد تا بتوان در مدت زمانی کوتاه به خواسته های خود رسید؟ کشورهای در حال توسعه برای یافتن پاسخی به این پرسش و براساس هدف های خود روش های گوناگونی را برگزیده و بر مبنای آن عمل کرده اند تجربه های شکست و موفقیت آنها پس از گذشت سه سده از وقوع انقلاب صنعتی نشان می دهد که دستیابی به رشد و توسعه اقتصادی نیازمند ایجاد برخی ساز و کارهای خاص در عرصه های ،اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی است. بازارهای مالی قدرتمند از جمله این ساز و کارهای خاص در عرصه اقتصادی به شمار می آید. داشتن بازارهای مالی قدرتمند به نوبه خود وجود نهادهای مالی قدرتمند را در این عرصه می طلبد با توجه به مطالب پیشگفته در این مقاله بیشتر نهادهای مالی در ایران (بین سال های ۱۳۵۵ - ۷۷) و آثاری که این نهادها از راه تأمین مالی بخش حقیق اقتصاد بر رشد و توسعه اقتصادی ممکن است داشته باشند، بررسی و مطالعه شده و در نهایت معرفی و براورد الگوی به کار رفته انجام گرفته است که با نتیجه گیری به آن پایان داده می شود.