تحلیل شاخص‌های حکمروایی خوب شهری و سنجش اثر آن در کارایی و اثربخشی مدیریت محلی با رویکرد آینده‌پژوهی (مطالعه موردی: منطقه ۲۰ شهر تهران)

نویسندگان

1 دانشیار گروه جغرافیا، واحد یادگار امام خمینی (ره) شهر ری، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

2 دانشجوی دکترای تخصصی جغرافیا و برنامه‌ریزی شهری، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

3 استاد گروه جغرافیا، واحد علوم و تحقیقات تهران،‌ دانشگاه آزاد اسلامی، تهران،‌ ایران

doi
10.22034/jgeoq.2023.335887.3632
چکیده

مسائل و مشکلات مدیریت شهری سنتی، منجر به حرکت به سمت رویکرد حکمروایی خوب شهری به عنوان اثر بخش‌ترین، کم‌هزینه‌ترین و پایدارترین الگوی مدیریت شهری شده که مستلزم عینیت بخشیدن به مشارکت شهروندان در ابعاد گوناگون است. پژوهش از لحاظ هدف، از نوع کاربردی می‏باشد که به روش توصیفی ـ تحلیلی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه‏ای و بررسی‏های میدانی در چارچوب الگوی تحلیلی ـ موردی انجام شده است. با مرور مبانی نظری و تدوین مهمترین شاخص‌های حکمروایی با از تکنیک پیمایش و ابزار پرسشنامه و مصاحبه با جامعه دلفی استفاده شده است. حجم نمونه آماری با استفاده از نمونه‌گیری در دسترس، 27 نفر متخصص با روش نمونه‌گیری هدفمند به انجام رسیده است. جهت تحلیل داده‌ها از نرم‌افزار SPSS و مدلسازی معادلات ساختاری با رویکرد روش حداقل مربعات جزئی از نرم‌افزار Smart PLS جهت ارزیابی مدل مفهومی تحقیق استفاده شده است. تحلیل ضرایب مسیر مربوط به ۸ بعد مورد بررسی نشان می‌دهد که شاخص قانونمندی (0.745) بالاترین تأثیر و بعد از آن به ترتیب شاخص‌های مسئولیت‌پذیری (0.684)، مشارکت (0.661)، عدالت (0.641)، شفافیت (0.529)، کارایی و اثربخشی (0.429)، پاسخگویی (0.356)، و سپس اجماع محوری (0.317) کمترین تأثیر را بر ساختار مدیریت شهری دارد. در بخش دوم با شناسایی و تحلیل پیشران های اثرگذار و تدوین سناریوهای احتمالی، از مجموع 209 وضعیت حاکم بر صفحة سناریو تعداد 105 حالت و 50.24 درصد وضعیت مطلوب، تعداد 62 حالت و 29.67 درصد در حالت ایستا و تعداد 42 حالت و 20.10 درصد وضعیت بحرانی را نشان می‌دهد.