قابلیتهای نمایشی مناظرههای منثور با رویکرد گفتوگومحور
نویسندگان
1 کارشناس ارشد ادبیات نمایشی، دانشگاه تربیت مدرس
2 استادیار دانشگاه تربیت مدرس
3 استادیار گروه ادبیات نمایشی، دانشگاه تربیت مدرس
doi
چکیده
یکی از گونه های ادبی منثور رایج در زبان فارسی، مناظره است. در مناظرههای منثور، دو یا چند شخصیت به شیوۀ گفت وگونویسی، موضوعات گوناگون را به میان می کشند و در نهایت، نگارنده با نوعی جمع بندی از زبان آن ها به نتیجۀ مورد نظر می رسد. ساختار این نوع مناظرهها بیشتر بر گفتوگونویسی استوار بوده و از توصیف و تحلیل های داستان گونه به دور است. در دورۀ مشروطه، به این نوع مناظره ها واژۀ «چیزنویسی» یا شیوه «تئاترنویسی» اطلاق شده است. نزدیکی ساختار ظاهری و اسلوب گفت وگونویسی در این گونۀ ادبی و گونۀ نمایشنامه، این سؤال را به ذهن متبادر می کند که آیا امکان خوانش نمایشی از مناظرههای منثور وجود دارد؟ لحن و زبان نمایشی، کنش نمایشی گفتوگومحور، کشمکش، زمان و مکان از جنبه های نمایشی قابل شناخت از گفت وگوست که در این مقاله بررسی شدهاند. دستاورد این مقاله، معرفی الگویی گفت وگومحور برای بررسی جنبههای نمایشی مناظرههاست. این الگو بر اساس مقایسۀ تطبیقی دیالوگ در نمایشنامه و گفتوگو در مناظرۀ منثور و شناخت نقاط مشترک این دو گونه ادبی با یکدیگر پیشنهاد شده است.