فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

هدف از نگارش این مقاله، بررسی زبان شناختی استعاره جهتی در قرآن با توجه به رویکرد ‏نظریه معاصر استعاره است. اهمیت این تحقیق در اینجاست که استعاره بخش مهمی از ‏ارتباط های گفتاری و کلامی را تشکیل می‎‌‎دهد و آن قدر طبیعی وارد زندگی ما می شود که ‏ممکن است در عمل جلب توجه نکند. استعاره در زبان دین نیز کمتر از سایر صورت‏های ‏زبانی نیست. در استعاره‌های جهتی، نظامی کلی از مفاهیم با توجه به مفاهیمی از نظامی ‏دیگر سازمان‌بندی می‌شود. استعاره‌های جهتی، مفاهیم را با اعطای صورت مکانی در جهات ‏متقابل به یکدیگر مرتبط می‌کنند. این جهت‌های مکانی، قراردادی یا دلبخواهی نیستند؛ بلکه ‏بر مبنای تجربه های فیزیکی و فرهنگی انسان‏ها شکل می‌گیرند. وظیفۀ این نوع استعاره ها ‏بیش از هر چیز، برقراریِ انسجام در نظام مفهومیِ ماست. تقابل های «بالا یا پایین، جلو یا ‏پشت، راست یا چپ، مرکزی یا حاشیه‌ای، درون یا بیرون» همه از این دست است. این ‏جهت‌های‎ ‎فضایی یا مکانی‎ ‎با تصویر فضایِ هندسی‌ای که در ذهن به وجود می آورند، مفهومی ‏جدید و در نتیجه درکی جدید می آفرینند. ‏