تحلیل آسیب پذیری بافت شهری در برابر زلزله (منطقه مورد مطالعه: منطقه دو شهرداری تهران)
نویسندگان
1 استادیار دانشگاه تربیت مدرس
2 استادیار دانشگاه یزد
3 دانشجوی کارشناسی ارشد، جغرافیا و برنامه ریزی شهری
doi
10.22059/jhgr.2015.51226چکیده
علیرغم توسعة نظامهای اجتماعی- اقتصادی و شهرنشینی، انسانها بهطور فزاینده از اثرات زیانبار بلایای طبیعی رنج میبرند. زلزله یکی از مهمترین مخاطرات طبیعی است که بهدلیل خرابی ساختمانها و زیرساختهای شهری، خسارات فراوانی را به اموال و داراییها، در نواحی شهری و اطراف آن وارد میآورد. از این رو نواحی آسیبپذیر شهرها، از جمله مناطقی هستند که میتوان با شناخت، پهنهبندی و سیاستگذاری درست، آثار منفی بلایا را در آنها کاهش داد. این پژوهش در دو بخش توصیفی– تحلیلی صورت گرفته است. در بخش توصیفی، با استفاده از مطالعات کتابخانهای - اسنادی، معیارهای متناسب با هدف تحقیق، انتخاب و سپس دادههای توصیفی جمعآوری شدند. شاخصها در سه بخش کالبدی، اجتماعی و محیطی قرار میگیرند و برای هریک از شاخصها معیارهایی در نظر گرفته شده است. پس از بررسی، در مجموع، یازده معیار انتخاب گردید. در بخش تحلیلی، مدلهایی که در پژوهش حاضر برای تعیین آسیبپذیری منطقه در برابر زلزله استفاده شده، مدل ANP و عملگر Fuzzy هستند. پس از بهدستآوردن وزن هریک از معیارهای تعیینشده از طریق مدل ANP، از تکنیک Fuzzy برای تلفیق لایههای مورد نظر، استفاده شده است. نتایج، حاکی از آن است که بافت شهری منطقة 2 شهرداری تهران بهمیزان متوسط و بالایی آسیبپذیر است و این میزان در مناطق شرقی و جنوبی، با توجه به نتایج حاصل از تکنیک فازی بیشتر است.