استیفای حق به شهر در حقوق ایران در پرتو حکمرانی مبتنی بر پایداری
نویسندگان
1 استادیار گروه فقه و مبانی حقوق اسلامی، دانشکده علوم و تحقیقات اسلامی، دانشگاه بین المللی امام خمینی - قزوین- ایران
doi
10.22034/jprd.2024.62147.1102چکیده
پیوند میان استیفای حقهای شهروندان و حکمرانی که در حق به شهر به اوج ظهور و بروز خود رسیده، امری غیرقابلانکار است و بدین ترتیب، حق به شهر و حکمرانی محلی دو روی یک سکه خواهند بود. این پژوهش با روش توصیفی - تحلیلی در پی پاسخ به این سؤالهاست که مفهوم، ابعاد و محتوای حق به شهر در حقوق ایران چیست و این حق چه نسبت و رابطهای با حکمرانی مبتنی بر پایداری دارد؟حق به شهر امری اعتباری است که متعلقِ آن، شهر و امکانات مادی و معنوی درون آن است که معیارهای متفاوتی را میتوان برای تعیین ابعاد و محتوای آن برشمرد، مانند قانون و عرف خاص که البته معیار دوم برایآنکه اعتبار یابد، باید به تصویب قانونگذار برسد. صاحبان این حق، مردم و متعهد آن نیز دولت و بخشی از آن یعنی شهرداریها و سازمانهای مشابه و خود مردم هستند. حکمرانی مبتنی بر پایداری با روشهایی چون رفع ابهامهای حق به شهر و ایجاد شرایط استیفای این حق از طریق دستیابی به اهداف خود میتواند به استیفای حق به شهر کمک نماید.