تأثیر حکمرانی محلی بر انسجام ملی در ایران معاصر
نویسندگان
1 گارینه کشیشیان سیرکی سیاسی و روابط بین الملل ، واحد تهران جنوب ، دانشگاه آزاد اسلامی ،تهران ، ایران
2 دانشیار گروه علوم سیاسی و روابط بین الملل ، واحد تهران جنوب ، دانشگاه آزاد اسلامی ،تهران ، ایران
3 دانشجوی دکتری ، گروه علوم سیاسی گرایش جامعه شناسی سیاسی، واحد تهران جنوب ، دانشگاه آزاد اسلامی ،تهران ، ایران
4 دانشیار گروه مطالعات امنیتی، پژوهشکده مطالعات راهبردی، تهران، ایران
doi
10.22034/ssq.2025.485730.4209چکیده
این نوشته درصدد پاسخ به این پرسش است که الگوهای مختلف حکمرانی محلی در چند مقطع تاریخ معاصر ایران چه تأثیری بر انسجام ملی (با مؤلفههای اجتماعی، سیاسی و فرهنگی) داشته است؟ برای پاسخ به این پرسش، بر مبنای مختصات و روندهای تاریخ معاصر ایران ابتدا انواع حکمرانی محلی شناسایی و سپس با بهرهگیری از «روش پژوهش ترکیبی» یعنی روش کیفی تحلیل رخدادها و روندهای تاریخی و نیز روش پیمایش مبتنی بر پرسشنامه محقق ساخته، میزان ارتباط و تعامل الگوی نظام حکمرانی محلی و مؤلفههای انسجام ملی تحلیل و ارزیابی میگردد. در این چهارچوب در بخش پیمایش، 31 نفر از پژوهشگران و نیز کارشناسان ارشد تاریخ معاصر ایران بهصورت هدفمند انتخاب شده و پرسشنامه برای ارزیابی تأثیرات انواع حکمرانی محلی بر مؤلفههای سهگانه انسجام ملی در دورههای تاریخی مدنظر، در اختیار آنها قرار گرفت.یافتههای پژوهش بیانگر این است که شدت و ضعف مؤلفههای انسجام ملی در دورههای چهارگانه مقطع تاریخی 1275- 1400تحت تأثیر انواع نظامهای حکمرانی محلی، متفاوت بوده است. شواهد، روندها و تحولات تاریخی و نیز نظرات کارشناسان در خصوص میزان تأثیر الگوی حکمرانی محلی بر انسجام ملی، حاکی از این است که ضریب انسجام ملی در دوره چهارم یعنی جمهوری اسلامی با کسب نمره 47/3 از 5 نمره ممکن در صدر بوده و دوره مشروطه پس از آن قرار میگیرد و مؤلفههای انسجام ملی در دو دوره پهلوی اول و دوم از ضرایب پایینتری برخوردار بوده است.