نقش صلاحیتهای خانوادگی در انتخاب کارگزاران حکومت علوی
نویسندگان
1 استادیار گروه علوم سیاسی، دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران.
doi
10.30465/alavi.2024.46339.2584چکیده
نهاد خانواده و نظام سیاسی، همواره تأثیر و تأثراتی بر یکدیگر داشتهاند. هدف از این پژوهش، بررسی و تحلیل چگونگی تأثیر صلاحیتهای خانوادگی بر فرایند انتخاب و انتصاب کارگزاران در حکومت علوی است. مسأله اصلی این پژوهش عبارت است از اینکه: «صلاحیتهای خانوادگی، چه سهمی در انتخاب کارگزاران، در حکومت علوی داشته است»؟ برای پاسخ به این سؤال تلاش شده است تا با رویکرد استقرایی به مطالعه آیات، روایات و سیره علوی بپردازیم و دادههای حاصله را با روش کیفیِ اجتهادی مورد ارزیابی قرار دهیم. یافتهها نشان میدهد که در حکومت علوی، تربیت خانوادگی به عنوان یکی از عوامل مهم در کنار سایر صلاحیتهای فردی مورد توجه قرار گرفته است. همچنین این پژوهش نقدی بر فردگرایی در سیاستهای معاصر ارائه میدهد و بر لزوم استفاده از ظرفیت مثبت صلاحیتهای خانوادگی در انتصابات تأکید میکند. بنابراین برای شایستهسالاری و تنظیم درست مناسبات سیاسی، حتماً باید تربیت خانوادگی افراد را در کنار سایر صلاحیتهای سیاسی لحاظ کنیم و از ظرفیت مثبت مناسبات خویشاوندی در انتصابات استفاده نماییم.