فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

در این بررسی تنوع ژنتیکی در 30 اکوتیپ یونجه ایرانی جمع‌آوری شده از منطقه شمال‌غرب کشور با استفاده از نشانگرهای RAPD ارزیابی شد. استخراج DNA در ۳۰ نمونه از هر اکوتیپ انجام شد. ده آغازگر از 30 آغازگر تصادفی ارزیابی شده، مجموعاً 78 نوار چند شکل ایجاد کردند و تعداد نوارهای چند شکل از 36 نوار تا 68 نوار متفاوت بود. بیشترین میانگین سطح تنوع ژنتیکی براساس شاخص‌های نی و شانون در اکوتیپ ورزقان - جوشین مشاهده شد و کمترین آن متعلق به اکوتیپ تبریز- اسپره‌خون بود. بیشترین فاصله ژنتیــکی FST بین اکوتیپ‌هــای مـرند- زنوزق و بستان‌آباد- باش‌کند و کمترین آن مربوط به اکوتیپ‌های ورزقان- جوشین و ورزقان – الهرد بود که این نتایج با فواصل جغرافیایی مناطق مورد کشت اکوتیپ‌های فوق مطابقت نشان داد. تجزیه واریانس مولکولی نشان داد که 63/34 درصد از تنوع کل مربوط به تنوع ژنتیکی بین اکوتیپ‌ها و 37/65 درصد مربوط به تنوع ژنتیکی درون اکوتیپ‌ها می‌باشد که حاکی از تنوع قابل ملاحظه و وجود پتانسیل عظیم ژنتیکی برای کارهای اصلاحی آتی می‌باشد. تجزیه‌ خوشه‌ای 30 اکوتیپ یونجه را در 4 خوشه دسته‌بندی نمود. اکوتیپ بستان‌آباد- باش کند به صورت انفرادی در یک گروه مستقل قرار گرفت. این اکوتیپ از نظر ویژگی‌های اقلیمی منطقه مورد کشت نیز متفاوت از سایراکوتیپ‌ها بود به­طوری‌که ارتفاع منطقه جمع‌آوری2400 متر و در اقلیم بسیار سرد واقع شده است و جزو اکوتیپ‌های متحمل به سرما می‌باشد. به نظر می‌رسد ارتفاع ناحیه جغرافیایی اکوتیپ‌ها دارای بیشترین سهم در تاثیرگذاری برروی ساختار ژنتیکی آن­ها بوده است.