بهینهسازی حمل و نقل درونشهری یزد و علل وقوع تصادفات رانندگی
نویسندگان
1 استادیار دانشگاه پیام نور، رضوانشهر (صدوق)
2 کارشناس ارشد جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه پیام نور مرکز یزد
3 استادیار دانشکدۀ محیط زیست، دانشگاه تهران
doi
10.22059/jhgr.2014.51565چکیده
حمل و نقل پیشنیاز و زیربنای توسعۀ پایدار است و نقش اساسی و کارآمدی در باروری امکانات و استعدادهای بالقوه دارد که این نقش و اهمیت را بهمنزلۀ یکی از مؤثرترین شاخصهای رشد و توسعه، نمایان میکند. امروزه تعداد تصادفات در شهرهای کشور ما رو به افزایش است و درنتیجه خسارتهای مالی ناشی از آنها که بر خانوادهها و دولت تحمیل میشود، بسیار بالا بوده و با توجه به اینکه خسارتهای مالی، جانی، روانی و اجتماعی در مواردی جبرانپذیر نیست، ضرورت دارد بهمنظور جلوگیری از خسارت تصادفات رانندگی راهکارهای مؤثری بهاجرا گذارده شود. هدف از این مقاله بهینهسازی حمل و نقل درونشهری یزد با رویکرد توسعۀ پایدار است. نوع پژوهش بنیادی ـ توسعهای و روش بررسی توصیفی ـ تحلیلی است که از مدلهای تصمیمگیری چندمعیاره برای بهینهسازی حمل و نقل استفاده شده است. یافتههای پژوهش مبین آن است که سالانه حدود ١١٠٠٠ تصادف در نواحی مختلف یزد رخ میدهد که کمابیش ٥ درصد از این تعداد مربوط به عابران پیاده است. تحلیل این آمار حاکی از آن است که در هر کیلومتر از راههای درجه 1، درجه 2 و خیابانهای جمع و پخشکنندۀ این شهر، بهترتیب ٦٠، ٤٠ و ٥ تصادف در سال رخ میدهد. نتایج این پژوهش همچنین دلالت بر آن دارد که گزینههای مرتبط با تغییر جهت معابر و یکطرفهسازی برخی معابر منطقۀ مورد مطالعه، مؤثرترین شیوه برای بهینهسازی حمل و نقل در محدودۀ مرکزی شهر یزد است. گفتنی است، نسبت تعداد تصادفات بهازای هر ١٠٠٠٠ وسیلۀ نقلیه، کمابیش حدود 400 کیلومتر طی مسیر است.