معرفی مناقب عبداللطیف اثری تقریبی در قرن دهم هجری
نویسندگان
1
doi
چکیده
مناقبنگاری ائمه در عهد صفویه را میتوان مهمترین رویکرد مورخان این عصر در توجه به تاریخ صدر اسلام دانست؛ چرا که پادشاهان صفوی مشروعیت خود را از امامت اهلبیت داشتند و نه خلافت خلفا. بنابراین مورخان برخلاف قدمای خود به جای نظریه خلافت به نظریه امامت و ولایت تمایل یافتند. این نوع مناقبنگاری را میتوان دنباله مناقبنگاریهای صوفیانه سنی و شیعه در عصر پیش از صفویه دانست که مفهوم «شیعه اثنی عشریه» از مفاهیم اصلی و کلیدی در این آثار بود. مناقب عبداللطیف دقیقاً در راستای چنین اندیشهای تألیف یافت. عبداللطیف از عدد 12 در بیان مراحل آفرینش و از نور محمدی و اهلبیت عصمت و طهارت به عنوان سرمنشأ خلقت بهره برده است. به نظر میرسد که این اثر، اثری حکومتی و البته در عین حال عوامپسندانه باشد که به ذکر اشعار فراوان در بیان مناسبتهای گوناگون زینت یافته است.