ارزیابی اثرات استرس سیستمیک بر بهرهوری کل عوامل تولید با رویکرد بیزین: مطالعه موردی اقتصاد ایران
نویسندگان
1 دانشیار گروه اقتصاد دانشکده علوم اجتماعی و اقتصادی، دانشگاه الزهرا، تهران، تهران، ایران
2 دانشجوی دکتری، علوم اقتصادی، دانشگاه الزهرا، تهران، ایران
3 استاد گروه اقتصاد دانشکده علوم اجتماعی و اقتصادی دانشگاه الزهرا، تهران، ایران
4 دانشیار گروه اقتصاد دانشکده علوم اجتماعی و اقتصادی، دانشگاه الزهرا، تهران، تهران، ایران
5 استادیار علوم اقتصادی، پژوشکده پولی و بانکی، تهران، ایران
doi
10.30473/egdr.2021.58993.6216چکیده
با وقوع بحرانهای مالی بزرگ جهان و انتشار پرقدرت بحرانها در اقتصاد سایر کشورها، اهمیت شناسایی و اندازهگیری بحرانها و بررسی آثار اقتصاد کلان آن بیش از پیش هویدا شده است. در مطالعه حاضر جهت کمیسازی بحرانهای مالی به تبعیت از رویکرد تئوری پورتفولیوی پایه، شاخص استرس سیستمیک طی بازه زمانی 1398-1387 برای اقتصاد ایران طراحی شده است. هدف مطالعه نه تنها شناسایی شاخص استرس مالی اقتصاد ایران، بلکه بررسی این مسئله است که آیا استرس مالی میتواند اثرات جبرانناپذیری بر متغیرهای کلیدی اقتصاد داشته باشد یا خیر. از اینرو در مطالعه حاضر با بهرهگیری از استنباط بیزی در مدلهای خودرگرسیون برداری، اثرات استرس مالی در قالب دو مدل رشد اقتصادی بر بهرهوری کل عوامل تولید و تعیینکنندههای آن تحلیل شده است. نتایج مطالعه نشان میدهد که در هر دو مدل اثرات تکانه استرس مالی بر بهرهوری کل عوامل تولید منفی و با ماندگاری نسبی همراه است، ضمن اینکه واکنش متغیرهای بهرهوری کل عوامل تولید، انباشت هزینههای تحقیق و توسعه داخلی و شدت سرمایهگذاری فیزیکی به تکانه استرس مالی در مقایسه با واکنش سایر متغیرها، شدیدتر است. یافتههای این پژوهش از ضرورت اندازهگیری و لحاظ شاخص استرس مالی در تصمیمگیریهای سیاستی کلان حمایت میکند.