وضعیت اشتغال در مناطق روستایی ایران طی سال های 1385 ـ 1335 (مطالعۀ موردی: مناطق روستایی استان اصفهان)
نویسندگان
1 استاد جغرافیا و برنامه ریزی روستایی، دانشکدۀ جغرافیا، دانشگاه تهران
2 استادیار جغرافیا و برنامه ریزی روستایی، دانشگاه اصفهان
3 دانشجوی دکتری جغرافیا و برنامه ریزی روستایی، دانشگاه اصفهان
4 دانشجوی دکتری جغرافیا و برنامه ریزی روستایی، دانشگاه اصفهان
doi
10.22059/jhgr.2014.51569چکیده
از گذشتۀ دور تا کنون، اشتغال در ترقی و توسعۀ جامعۀ بشری نقش بسزایی داشته است و در سالهای اخیر، اهمیت اشتغال در همۀ ابعاد زندگی افراد بهوضوح دیده میشود. پژوهش پیش رو که از نوع توصیفی ـ تحلیلی است با هدف بررسی روند اشتغال در مناطق روستایی کشور طی دورههای گذشته (1385-1335)، بهصورت موردی در مناطق روستایی استان اصفهان انجام گرفته است. بهمنظور دستیابی بهاهداف پژوهش، اطلاعات مورد نیاز را با تکیه بر مستنندات مرکز آمار طی سالهای 1335 تا 1385، جمعآوریکرده و بهکمک نرمافزارهای GIS و Excel اقدام به ترسیم نمودارها و نقشههای مورد نیاز شد. نتایج پژوهش نشان داد، شاخصهای جمعیت در سن فعالیت و میزان بیکاری در مناطق روستایی استان افزایش داشته و شاخصهای جمعیت فعال، نرخ عمومی فعالیت، نرخ واقعی فعالیت و نرخ اشتغال، از روند کاهندهای پیروی کرده است؛ به این صورت که نرخ اشتغال در سال 1385 نسبت به سال 1335 در مناطق روستایی استان اصفهان حدود 5/8 درصد کاهش داشته است. همچنین نتایج پژوهش گویای آن است که طی دورههای مورد بررسی، اکثر شاغلان روستاهای استان اصفهان از بخش کشاورزی به سمت فعالیت در بخشهای دیگر، بهویژه خدمات تمایل دارند. درمجموع در ناحیۀ دشتی تعداد شاغلان در بخشهای صنعت و خدمات افزایش داشته و در بخش کشاورزی کاهش یافته است. در ناحیۀ خشک و بیابانی تعداد شاغلان بخشهای کشاورزی و صنعت کاهش و تعداد شاغلان بخش خدمات افزایش یافته و در ناحیۀ کوهستانی معتدل، همانند دو ناحیۀ دیگر، شاغلان بخش کشاورزی کاهشیافته و شاغلان بخشهای صنعت و خدماتی نسبتاً تغییر نکرده است.