بررسی ابعاد توسعه اقتصادی در ایران با استفاده از طراحی شاخصهای ترکیبی: CIs
نویسندگان
1 استادیار، گروه اقتصاد، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران
doi
10.30473/egdr.2021.60455.6280چکیده
مطالعه حاضر به دنبال بررسی عملکرد شاخصهای کلان اقتصاد ایران طی برنامههای ششگانه توسعه اقتصادی بوده تا بتواند دستاوردهای حاصل از برنامهها را مقایسه و رتبهبندی نماید. بر مبنای بازنگری اساسی در گزارش توسعه انسانی 2010 سازمان ملل متحد (تا 2019) و دستورالعملهای تولید شاخصهای ترکیبی کمیسیون اقتصادی سازمان ملل متحد برای اروپا (2019)، رویکرد بکارگیری شاخصهای ترکیبی (با طراحی 6 بُعد از توسعه در قالب 24 متغیر از منابع داخلی و خارجی)، استفاده شده است. نتایج مطالعه بیان میدارد برنامههای اول تا چهارم در مسیر بهبود قرار داشتهاند، ولیکن تشدید تحریمهای همهجانبه آمریکا و در راستای جنگ ارزی علیه ایران، وقوع تحریم بانک مرکزی و تحریم خرید نفت از ایران در بهمن 1390 (سال اول برنامه پنجم)، باعث کاهش چشمگیر شاخص ملی توسعه اقتصادی-اجتماعی در سال 1391 گردیده، بطوریکه میانگین این شاخص برای برنامه پنجم از متوسط برنامه اول، نیز کمتر شده است. مدیریت شرایط تحریمها و پیادهسازی منسجم استراتژی اقتصاد مقاومتی طی اوایل برنامه ششم باعث تقویت شاخص مذکور گردیده ولیکن مدیریت بحران کرونا میتواند جایگاه واقعیتر برنامه ششم را مشخص نماید. مطابق نتایج تحلیل حساسیت، برنامههای چهارم و سوم بعنوان موفقترین برنامههای توسعهای و همچنین برنامههای پنجم و اول با ضعیفترین عملکرد، متمایز گردیدهاند.