طراحی الگوی مطلوب سیاستگذاری برنامه ریزی درسی برای نظام آموزشوپرورش ایران (یک مطالعه کیفی)
نویسندگان
1 . دانشیار دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
2 دکتری برنامه درسی دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی دانشگاه شهید بهشتی
3 گروه علوم تربیتی دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی ، دانشگاه شهید بهشتی ، تهران،ایران
4 دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی- دانشگاه شهید بهشتی
doi
10.22099/jcr.2024.7409چکیده
هدف این پژوهش طراحی الگوی سیاستگذاری برنامهدرسی برای نظام آموزشو پرورش ایران است. پژوهش حاضر از لحاظ نوع داده کیفی و از لحظ روش، تحلیلمحتوا با رویکرد کیفی عرفی است. دادهها از طریق مصاحبه نیمهساختار یافته با 11 نفر از متخصصان سیاستگذاری برنامهدرسی در سالتحصیلی 1399-1398جمعآوری گردید.جامعهآماری متشکل از متخصصان دانشگاهی، دارای تجربه سیاستگذاری بود. شیوه انتخاب مشارکتکنندگان با روش نمونهگیری گلولهبرفی بود.ابزار پژوهش، مصاحبه نیمهساختار یافته بر اساس تکنیک 5w1h بود. روایی محتوایی مصاحبه بااستفادهاز نظر5 نفر از متخصصین تعلیم و تربیت تایید گردید. دادهها طی فرایند کدگذاری، نامگذاری،مقولهبندی و تحلیل گردید. جهت تحلیلاولیه دادههای کیفی از نرم افزار 2018 Maxqdaاستفادهشد.اعتباریافتهها با استفاده از روشارزیابی لینکلن و گوبا تایید-گردید. با بررسی یافته ها، الگویسیاستگذاری برنامهدرسی برای نظام آموزشو پرورشایران در سه بعد رسمی ، فنی و محتاطانه و در سهسطح supra، macro و micro طراحی شد.نتایج نشان داد سیاستگذاری برنامهدرسی در نظام آموزشوپرورش ایران دارای 4 مولفه سیاست-گذاری در خصوص اهداف برنامهدرسی، فرصتهای یاددهی و یادگیری،محتوای سیاستها و ارزشیابی سیاستها است.باتوجهبهیافتهها برای اصلاح سیاستهای برنامههایدرسی ایجاد چرخه فعال با هدف پایش و بهسازی چرخه نیاز است. این یافتهها میتواند با تبیین فرایندسیاست-گذاری برنامهدرسی در نظام آموزشوپرورش ایران جهت تحقق سیاست بوم شناختی برنامهدرسی در ایران مورد استفاده قرار گیرد.