رابطه اثربخشی برنامهدرسی با تواناییهای دانشجویان با نقش تعدیلگر کیفیت تجارب یادگیری
نویسندگان
1 استاد گروه علوم تربیتی، دانشگاه اصفهان، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، اصفهان، ایران.
2 دانشجو کارشناسی ارشد برنامه ریزی آموزشی، دانشگاه اصفهان، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، اصفهان، ایران
doi
10.22099/jcr.2023.6957چکیده
هدف اصلی این تحقیق بررسی رابطه اثربخشی برنامهدرسی با توانایی های دانشجویان با در نظر گرفتن نقش تعدیل گر کیفیت تجارب یادگیری می باشد. روش این پژوهش توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری این پژوهش کلیه دانشجویان دانشگاه علوم پزشکی اصفهان بود که در سال 1400 در این دانشگاه مشغول به تحصیل بوده که به روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای 380 نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. برای آزمون فرضیههای این پژوهش از آزمون های معادلات ساختاری در نرم افزار حداقل مربعات جزئی (پیالسی) استفاده شد. نتایج حاصل از آزمون فرضیه ها نشان داد که اثربخشی برنامه های درسی رابطه مثبتی با توانایی های دانشجویان و مولفه های آن (شخصی، بین فردی و شناختی) دارد. همچنین نتایج نشان داد که کیفیت تجارب یادگیری در رابطه بین اثربخشی برنامه های درسی و توانایی های دانشجویان و مولفه های آن اثر تعدیل گری دارد. به عبارت دیگر میتوان بیان کرد که کیفیت تجارب یادگیری باعث تقویت رابطه اثربخشی برنامهدرسی بر توانایی های شخصی، بین فردی و شناختی دانشجویان می شود. بنابراین توجه به این مهم از سوی مسؤلان دانشگاه اهمیت بسزایی دارد؛ چرا که داشتن توانایی های بالا می تواند به دانشجویان در شناخت توانایی های خود و الزام و ایجاب آن کمک نماید و زمینه ساز رشد علمی و حرفه ای آنها گردد.