واکاوی عوامل موثر بر بهبود سرمایه اجتماعی در سکونتگاههای روستایی(مطالعه موردی: بخش اسفندقه، شهرستان جیرفت)
نویسندگان
1 گروه جغرافیای انسانی و آمایش، دانشکده علوم زمین، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
2 گروه جغرافیای انسانی و آمایش، دانشکده علوم زمین، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
doi
10.48308/esrj.2022.102260چکیده
در دیدگاه سنتی مدیریت، سرمایههای اقتصادی، فیزیکی و انسانی نقش بنیادین ایفا میکند. ولی، در نگرش نوین، سکونتگاهها به بهبود سرمایه اجتماعی بیشتر نیاز دارند. چون، بدون بهبود سرمایه اجتماعی، بهرهگیری از دیگر سرمایهها امکانپذیر نخواهد بود. بنابراین، موضوع سرمایه اجتماعی به مثابه یک مقوله بنیادین به شمار میآید. در این راستا این مفهوم به مثابه یک عامل انسجام بخش؛ نقش بنیادین در آسانسازی توسعه ساختارهای شبکه محلی ایفا میکند. بدینسان، پژوهش حاضر با هدف وارسی عوامل مؤثر بر بهبود سرمایه اجتماعی در سکونتگاههای روستایی بخش اسفندقه، شهرستان جیرفت انجام شد. بر این بنیان پژوهش حاضر، از نظر هدف کاربردی و از نگرش شیوه اجرای پژوهش، در گروه پژوهشهای پیمایشی و برحسب ماهیت دادهها، از نوع پژوهشهای کمی است. جامعه آماری پژوهش شامل تعداد 42 روستای دارای سکنه بخش اسفندقه بوده است. در این پژوهش برای تعیین حجم نمونه تصادفی در سطح روستا، تعداد 30 روستا به صورت تصادفی انتخاب شد؛ تجزیه و تحلیل ویژگیهای جمعیت شناختی و تجمیع پرسشها برای ورود به مدل، و تحلیل سازهها و روابط بیانشده در چارچوب نظری با استفاده از نرمافزار تحلیل مسیر انجام شد. یافتههای پژوهش حاضر، حاکی از آن است، که عوامل نهادی، اجتماعی فردی و اقتصادی با متغیر سرمایه اجتماعی رابطه معناداری دارند. بهگونهای نتایج تحلیل مسیر نشان داد که عوامل نهادی با اثر کلی 731/0 و عوامل اجتماعی با اثر کلی 656/0 و عوامل اقتصادی با اثر کلی 271/0 به ترتیب بیشترین و کمترین تأثیر را در میان سایر عوامل مؤثر بر سرمایه اجتماعی داشته است.