بررسی تغییرپذیری مکانی عامل فرسایشپذیری خاک با استفاده از برخی روشهای زمینآماری(مطالعه موردی: حوزه آبخیز نومه رود)
نویسندگان
1 گروه جنگل، مرتع و آبخیزداری، دانشکده منابع طبیعی و محیط زیست، واحد علوم و تحقیقات تهران، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
2 گروه احیاء مناطق خشک و کوهستانی، دانشکده منابع طبیعی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
3 گروه احیاء مناطق خشک و کوهستانی، دانشکده منابع طبیعی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
4 گروه خاکشناسی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه صنعتی اصفهان، اصفهان، ایران
5 گروه احیاء مناطق خشک و کوهستانی، دانشکده منابع طبیعی، دانشگاه تهران، تهران، ایران
doi
10.48308/esrj.2022.101780چکیده
تغییرات مکانی در خصوصیات خاک به دلیل تغییر در فاکتورهای زمینشناسی و خاکشناسی دخیل در تشکیل خاک جزء ذاتی آن به شمار میرود. هدف از این مطالعه بررسی تغییرپذیری مکانی عامل فرسایشپذیری خاک در حوزه آبخیز نومه رود واقع در شهر نور استان مازندران میباشد. بدین منظور ابتدا منطقه مورد نظر به شبکههای یک کیلومتر مربعی (1000متر*1000متر) تقسیمبندی شد و در هر شبکه از عمق 0 تا 30 سانتی متری به تعداد 2 الی 3 نمونه خاک و جمعا 135 نمونه خاک از کل منطقه اخذ گردید. سپس پارامتر ساختمان خاک، درصد مواد آلی، نفوذپذیری، درصد شن درشت، درصد شن خیلیریز + سیلت اندازهگیری شدند و فاکتور فرسایشپذیری خاک تعیین گردید. پس از بررسی و آزمون نرمال بودن دادهها، تغییرپذیری مکانی فرسایشپذیری خاک با استفاده از تغییرنما و نسبت اثر واریانس اثر قطعهای به واریانس کل مورد بررسی قرار گرفت. سپس مناسبترین مدل تئوری به دادههای تجربی برازش داده شد. جهت انتخاب مدل درونیابی مناسب از تخمینگرهای کریجینگ و روشهای معین (IDW و RBF) در محیط نرم افزاری GS+ استفاده به عمل آمد. انتخاب بهترین روش و مدل براساس کمترین خطای MAE و RMSE صورت پذیرفت. نتایج نشان داد که از بین روشهای مورد بررسی، روش کریجینگ (0320/RMSE=0 ) به عنوان مناسبترین روش درونیابی و الگوی گوسی نیز به عنوان بهترین مدل برازش داده شده برای دادههای فاکتور فرسایشپذیری خاک در منطقه شناخته شده است. دامنه وابستگی مکانی برای این متغیر نیز براساس بهترین روش حدود 3500 متر به دست آمده است.